Zelfs postings op internet worden geweerd

KRITIEK OP JOEGOSLAVIE TRIBUNAAL NIET WELKOM

door Pamela Hemelrijk
Of Milosevic ‘gewoon zwaar okee’ was, zoals deze advocaat betoogt, is natuurlijk de vraag. Mr. N.P.M. Steijnen is duidelijk een supporter van de ontslapene. Maar elke verdachte heeft recht op verdediging, en wij zien dan ook niet in waarom dit relaas door de website Indymedia naar de vuilnisbak werd verbannen, omdat het niet zou voldoen ‘aan de spelregels voor het posten van nieuws’.
Vandaar dat wij het hier laten volgen, al was het maar bij wijze van het broodnodige tegenwicht voor de – op z’n zachtst gezegd selectieve – berichtgeving van de Nederlandse pers in het algemeen en Tribunaal-propagandiste Heikelien Verrijn Stuart in het bijzonder. Want dat Barbertje moest hangen en dat het Tribunaal daarvoor de strop moest leveren, staat wel vast. Er moest koste wat kost bewezen worden dat Servië genocide had gepleegd. Want als dat niet het geval was, zoals boze tongen beweren, dan is ons NAVO optreden niet alleen onwettig geweest, maar zelfs misdadig. Bovendien zou het Tribunaal dan zijn afgegaan als een gieter en die uitkomst moest tot elke prijs vermeden worden.
De verdachte omstandigheden waaronder Milosevic is gestorven en het uitblijven van elk grondig onderzoek daarnaar, spreken in dit opzicht boekdelen. Zijn dood kwam voor het Tribunaal als een geschenk uit de hemel en bij zijn ‘zelfmoord’ moeten dan ook levensgrote vraagtekens worden geplaatst. Mr. Steijnen heeft hier wel degelijk een punt en het valt niet in te zien waarom hij dat niet in het openbaar zou mogen maken. Vooral omdat de pers het weer eens volledig laat afweten en blindelings afgaat op het woord van Carla del Ponte.

Wie heeft schuld aan overlijden Milosevic? Milosevic’ dood noopt tot juridische stappen tegen betrokken Tribunaal-functionarissen wegens het aan hem opleggen van een wrede en onmenselijke behandeling, betoogt mr. N.M.P. Steijnen.

Milosevic was niet alleen een onwillige verdachte, hij was ook een onwillige patiënt, meent Göran Sluiter. De werkelijkheid was anders, namelijk niet Milosevic maar het Tribunaal stond er in zijn proces beroerd voor. Jarenlang waren door de aanklagers
honderden getuigen tegen hem in stelling gebracht, en waren bergen documenten over hem uitgestort, maar nog steeds ontbrak tegen hem een zogeheten sound case.

Het werd er voor het Tribunaal nog slechter op toen Milosevic eindelijk aan de beurt kwam om zijn verdediging te presenteren. Verslaggevers, vermomd als Tribunaal-aanbidders, hebben het grote publiek vakkundig onwetend gelaten van het feit dat Milosevic aan de hand van getuigen een ongelooflijke ravage heeft aangericht onder wat nog van de aanklachten over was.

Op 25 augustus 2005 zag aanklager J. Nice zich genoodzaakt te verklaren dat Milosevic niet langer werd vervolgd vanwege de beschuldiging dat hij met geweld naar een Groot-Servië had gestreefd. Daarmee lagen de grondslagen van de aanklachten tegen hem definitief aan duigen. Die waren immers allemaal gebaseerd op, en onderling verbonden door de centrale beschuldiging dat Milosevic, als leider van een criminele organisatie, de vestiging van een Groot-Servië voor ogen had gehad.

Maar de ravage werd al snel nog groter en begon zich als een boemerang tegen zijn westerse beschuldigers zelf te keren. Milosevic leverde, opnieuw aan de hand van veelal westerse getuigen, krachtige bewijzen dat van een humanitaire noodsituatie in Kosovo, aan de vooravond van de NAVO-oorlog van 1999 tegen Joegoslavië, geen sprake was geweest; dat de UÇK destijds in Kosovo bezig was met een grootscheepse terroristische campagne; dat het internationale terrorisme in Bosnië een stevige positie had dankzij jarenlange steun van het Westen; dat de Twin Towers zelfmoordterrorist Atta in de jaren ’90 over een reeks van jaren in Bosnië verblijf had gehouden, en dat Osama bin Laden in november 1994 door de Bosnische president Izetbegovic werd ontvangen.

Tekenend voor de positie van de Tribunaal-rechters is dat deze laatste getuigenissen altijd, in een onmiddellijke reflex, als ‘irrelelevant’ werden afgehamerd in een kennelijke poging om zulke explosieve verklaringen in de kiem te smoren.

Alsof dit allemaal nog niet rampspoedig genoeg was voor de zaak van het Tribunaal, leverden de getuigen van Milosevic ook nog het bewijs van het feit dat niet het optreden van het Servische leger in Kosovo de Albanezen op de vlucht dreef, maar dat dit voornamelijk een gevolg was van de intensieve NAVO-bombardementen en intimidatie van de KLA.

Toen Alice Mahon, die indertijd optrad als lid van de NAVO Parlementaire Assemblee, ten slotte ook nog getuigde dat met de NAVO-bombardementen in de oorlog van 1999 de burgerbevolking werd geterroriseerd, werd Milosevic enkele dagen later dood gevonden.

Niet Milosevic had dus een motief voor zelfmoord, maar de voor de NAVO werkende Tribunaal-entourage had een duidelijk motief voor moord. De zaak dreigde, voor de NAVO(-landen), de instigators en financiers van het Tribunaal, volkomen uit de hand te lopen.

Eerdere pogingen om Milosevic het zwijgen op te leggen door hem een advocaat op te dringen waardoor hij werd verplicht ‘bijzitter’ te worden in zijn eigen proces, waren gestrand vanwege de massale weigering van de aangezegde getuigen om onder dergelijke condities überhaupt nog als getuige te verschijnen.

Als een van de weinige Nederlanders heb ik diverse malen uitvoerig met Milosevic gesproken. Ik heb zelden iemand ontmoet die zo overtuigd was van zijn zaak en van zijn mogelijkheden om te bewijzen dat het Tribunaal fout zat. Als iets niet in zijn hoofd opkwam, dan waren dat laag-bij-de-grondse intriges om het vege lijf te kunnen redden. Hij had een missie, en daar stond hij voor.

Hebben ‘ze’ Milosevic niet gedood, waartoe overigens, in een setting als de gevangenis alle gelegenheid bestond, dan hebben ze hem in elk geval de dood ingejaagd. Het dossier van de waarschuwingen, appèls en smeekbeden van organisaties die hem vriendelijk gezind waren, om op te houden met zijn leven en gezondheid in de waagschaal te stellen, omvat, over de jaren heen, meer dan 200 pagina’s.

In de afgelopen jaren ben ik herhaaldelijk voor Milosevic opgetreden. Zijn dood brengt daar geen verandering in, integendeel. Er zullen juridische stappen volgen tegen de betrokken Tribunaal-functionarissen, rechters zowel als aanklagers, wegens het aan hem opleggen van een wrede en onmenselijke behandeling in het kader van het Anti-Folterverdrag.

Een wrede en onmenselijke behandeling door Milosevic, een ziek man die al jaren in acuut levensgevaar verkeerde, de noodzakelijke medische zorg te onthouden. Het Tribunaal-circuit heeft zich voorzien van immuniteit van strafvervolging. Maar handelingen in strijd met het Anti-Folterverdrag gaan daar aan voorbij.

Hij had een missie en daar stond hij voor. Slobodan Milosevic was gewoon zwaar OK.

Mr. N. M. P. Steijnen is advocaat.