JOB COHEN: ALLOCHTONE AGRESSIE MAG NIET BEKEND WORDEN
“Volgens een richtlijn van de burgemeester mogen wij over dergelijke zaken niets zeggen” aldus een woordvoerder van het Amsterdamse politiecorps in De Telegraaf. Met ‘dergelijke zaken’ wordt agressie bedoeld van Islamitische jongeren tegen (vermeende) criticasters van Islam en Mohammed. In deze kwestie gaat het om publiciste Ebru Umar die voor haar huis in Amsterdam is mishandeld door twee Marokkaanse jongens. Umar is door de media altijd nadrukkelijk in het kamp geplaatst van wijlen Theo van Gogh met wie zij bevriend was op op wiens website zij lange tijd publiceerde. Het heeft er alle schijn van dat deze nadrukkelijke band met van Gogh een rol heeft gespeeld bij de mishandeling.
De correcte knuffelmedia zijn al begonnen het nieuws over Ebru te downplayen. De Volkskrant heeft geen artikel over de mishandeling van Ebru op de on line voorpagina maar wel een item over Joden en Marokkanen in de Baarsjes (waar Ebru is neergeslagen) die ‘samen rappen over de wijk’
Na de moord op Theo van Gogh zou een ieder verwachten dat de gevoeligheid van de autoriteiten voor het mishandelen van opiniemakers in het multiculturele debat sterk zou zijn toegenomen, aangewakkerd door uitspraken als ook van Job Cohen na de moord op Theo in de sfeer van ‘dit is eens maar nooit weer’ en ‘we zijn als samenleving op een beslissende tweesprong aangekomen’. Maar wat we zien is precies het tegenovergestelde: de feiten worden verdoezeld, de politie mag geen mededelingen doen. Langzaam maar zeker geraken we in een situatie waarin al het ‘allochtone geweld’ wordt ontkend dan wel toegestaan hetgeen de allochtone minderheden in ons land een de facto vrijbrief geeft tot welk gedrag dan ook. Begin jaren negentig waarschuwde de ‘onheilsprofeet’ Mohammed Rasoel reeds voor de rampzalige gevolgen voor onze samenleving als we minderheden ruim baan zouden geven en zouden ‘knuffelen’. Inmiddels zijn we compleet verlamd uit angst voor ‘Franse toestanden’ en zijn we niet meer in staat tot welke reactie dan ook. Rasoel noemde 2007 als het jaar waarin de allochtonen de macht zullen overnemen.
Ebru zal wel de volgende zijn die ritueel geslacht wordt. En de Marokkaanse gemeenschap? Die kijkt de andere kant op. Want als je iets niet ziet, dan IS het er ook gewoon niet. Dat is normaal in de Riffen van Marokko, die houdign.
Qua houding past Cohen prima in dat verachtelijke wereldje van ontkennen, blind zijn, liegen en bedriegen.
Ga zo door. Hebben de Amsterdammers al spijt van hun keuze voor de PvdA?
Lees het volgende ook eens:
Bron: http://www.brusselsjournal.com/node/996
De Marokkanen van het Rif
From the desk of Jan Neckers on Wed, 2006-04-19 18:52
In de multi-kulmaatschappij is het de rigueur (en liefst in die taal) dat men rekening houdt met de “culturele†achtergrond van de tegenvoeter en naast dat respect ook nog wat kniebuigingen maakt op voorwaarde dat het een niet-Europese “cultuur†is. Als Europeaan ben je enigszins geneigd om bij het woordje cultuur aan van Beethovens Vijfde of Dostojevski’s Schuld en Boete te denken maar dat is nu juist niet de bedoeling. Als multikullers over “cultuur†spreken gaat het meestal over gebruiken en zeden die verhinderen dat ooit één echt cultuurproduct het licht zal zien. De oh’s en de ah’s van bewondering en participatiepret zijn echter wel een verplicht nummer wanneer men de resultaten van een bloedige slachtpartij bij het offerfeest of de mierzoete tandenmoordenaars van het suikerfeest mag nuttigen.
Maar zodra het woord criminaliteit valt in verband met de vele Marokkaanse racisten die permanent overlast plegen (nog een multikul codewoord om gewelddadige overvallen tot een bagatel te herleiden), dan kan er alleen maar sprake zijn van kansarmoede, sociale achteruitstelling en “racisme†vanwege de veelal bejaarde slachtoffers (al wordt bij jongeren uiteraard graag een mp3-speler meegepikt). Dan zwijgen de weldenkenden over de “culturele†achtergrond van deze Marokkaanse nazi’s.
Toch is daar zeer grondig onderzoek naar verricht. De pionier op dat terrein was de Amerikaan David Montgomery Hart (1927-2001). Hij was een antropoloog van de oude stempel die jaren en jaren in het Rifgebergte verbleef, twee Berbertalen sprak, soms maanden aan een stuk in hetzelfde dorp woonde en nota’s nam vooraleer naar het volgende dorp te verkassen. Hij schreef verscheidene standaardwerken die nu eindelijk opnieuw gelezen worden in de Nederlanden omdat driekwart van de hier aanwezige Marokkanen uit dat Rifgebergte komen. Vooral in Nederland heeft men Hart herontdekt en nogal wat journalisten zijn na lectuur van zijn boeken ter plaatse een kijkje gaan nemen of hebben aan Nederlandse Marokkanen gevraagd of de tradities van dertig jaar geleden in het Rif hier en nu nog altijd gelden. Het antwoord was ja met stip. Eerlijk is eerlijk, de “cultuur†van het Rif is inderdaad bijzonder fraai en een absolute verrijking die zeker wat leven in de brouwerij brengt in die suffe ingedommelde vreedzame lage landen.
Het Rif heeft een bijzonder bloedig verleden en de grootste Berberstam was het gewelddadigste volk van Marokko. De dorre bodem en teveel kinderen leidden er tot overbevolking en tot permanent onderling geweld waarbij op een moord minder of meer niet gekeken werd tot laat in de 20ste eeuw. De Franse en Spaanse kolonisatoren wisten wel raad met de traditionele geweldsmentaliteit van de Imazighen (de “vrije mensenâ€) zoals de Berbers zichzelf noemen. Zij rekruteerden graag en veel van deze Marokkanen voor hun legers. In de jaren zestig verschenen andere Europese rekruteerders in het land en koning Hassan liet zich niet pramen: hij zond hen opzettelijk naar het Rif en op die manier was hij een flink deel van de geweldenaars en lastposten kwijt. Meer nog, ze stuurden braafjes geld naar huis – wat Marokko natuurlijk ten goede kwam.
Ook vandaag gaan die transfers nog altijd door. Nederland schat dat Marokkanen jaarlijks ongeveer 1 miljard Euro naar Marokko zenden en er is geen reden om aan te nemen dat de Marokkanen in dit land minder geld overmaken. Het Rif is daardoor niet langer meer een van de armste streken van Marokko, temeer omdat er sindsdien twee bloeiende nijverheidstakken zijn bijgekomen. Riffijnen hebben zich gespecialiseerd in illegaal vervoer. Bijna alle Afrikaanse gelukszoekers die de Canarische eilanden of Spanje en Portugal willen bereiken doen een beroep op de scheepjes van Riffijnse mensensmokkelaars. Maar het echte grote geld verdienen de Berbers met de hasjteelt, waarschijnlijk een paar miljard euro per jaar. Overal zijn er officieel verboden hennepplantages, maar de Marokkaanse overheid denkt er niet aan op te treden.
De Europese Unie pompt inmiddels veel geld in het gebied in de hoop de boeren te overtuigen wat anders te produceren: tomaten bijv., maar hennep is nu eenmaal gemakkelijker te telen en Marokko is met zijn 2 miljoen kilo per jaar de grootste producent ter wereld. Voor vele Marokkanen uit Europa is drugshandel dus gewoon een handeltje met hun eigen familie of de eigen dorpsgenoten, zodat het bijzonder moeilijk is voor de politie om in zo’n gesloten milieu te infiltreren.
Marokkanen uit het Rif hebben nog een bijzondere kwaliteit. Andere Marokkanen noemen hen soms de “Berbers van de eer†omdat de Riffijnen geobsedeerd zijn door het gedrag van hun vrouwen. Nergens in Marokko worden vrouwen zo gecontroleerd, bespioneerd en geregeld gecorrigeerd met de harde hand als bij deze “vrije mensen†(zolang ze mannelijk zijn). Meisjes worden van in hun jeugd geïndoctrineerd dat ze minderwaardig zijn en volstrekt moeten gehoorzamen want anders… Op hun beurt voeden de getrouwde vrouwen en grootmoeders hun dochters op met deze slavenmentaliteit. Ook vandaag is het nog altijd praktisch onmogelijk dat een man die niet de vader, de broer of de echtgenoot is een vrouw te zien krijgt, laat staan dat hij haar mag spreken. Dit zijn dus de gekneusde sukkels die massaal verkocht worden aan het (achter)neefje uit Antwerpen of Rotterdam.
En om eventjes op die criminaliteit terug te komen: in het Rif heeft altijd de wet van de sterkste geheerst. Dat betekent dat ook vandaag nog jonge heren met die achtergrond permanent proberen te ver te gaan en daar dikwijls in slagen. Regels zonder dwang of strenge straffen zijn in het Rif geen regels en worden dus niet gerespecteerd. Beuzelpreken zonder een letterlijke stok achter de deur hebben geen enkel effect. Rif-Marokkanen kregen de hik van de lach met de Nederlandse naïviteit toen journalisten van het NRC hen vertelden hoe sommige Marokkaanse vaders zich schamen voor het gedrag van hun ontspoorde zonen. Ze vertelden die domme Nederlanders dat sommige papa’s misschien niet altijd en ieder moment even fier zijn, maar de Riffijnen voegden er aan toe dat de vaders in de eigen kring meestal trots zijn op de boevenstreken van hun lieverdjes. Een gewelddadige zoon is in de Berbermentaliteit een soldaat waar je mee naar de oorlog kan trekken en die het eigen territorium zal verdedigen en liefst nog uitbreiden. Daar mag af en toe de handrem op maar ook niet te veel. En dus hebben vele families, ook in Europa, geen groot probleem met overvallen, diefstallen en inbraken. Maar ja, gelukkig voor de daders bestaan “culturele†verschillen plotseling niet meer als er criminaliteit in het spel is en dus blijven onnozele rechters “verschrikkelijke†taakstraffen van 50 uur dienstbetoon geven. De gewelddadige boeven zijn er van onder de indruk.
Beste Job
Welke schrijver, politicus, journalist of filmmaker is de volgende die badend in het bloed en als een beest afgeslacht gaat hemelen? Ebru Umar? Theodoor Holman? Onder uw bezielende leiding zijn de theezakjes in de stad niet aan te slepen en met aartsknuffelaars als de nieuwe wethouders Marijke Vos en Maarten v.d. Poelgeest breker er gouden tijden aan voor wie de stad wil zien met een roze bril. Voor de harde waarheid hoeft u maar naar Ahmed Aboutaleb te kijken, uw wethouder, die dagelijks bewapende heren om zich heen heeft. Een afvallige die nadrukkelijk WEL het dagelijkse terreur van de Finnen veroordeelde en de dames met de hoofddoekjes meedeelde geen uitkering meer te krijgen als onzichtbaar solliciteren tot niets leidde.
Het gaat er mij niet om u aan te spreken op die thee. Zelf heb ik liever cappuccino, maar onder uw bezielende leiding is in Amsterdam HET VRIJE WOORD gekild. Niet bewust, maar door uw eeuwig geneuzel over “de boel bij elkaar houden†en uw weigering om problemen keihard te benoemen. Die waarheid is pikzwart.
Veel journalisten, columnisten, schrijvers en filmmakers DURVEN zich niet meer hard uit te spreken over de dagelijkse terreur van Mos.., pardon, Finse jongeren. Ook bij GS hebben we met dreigementen vanuit Helsinki te maken gehad, zelf ben ik ervaringsdeskundige. Iedereen die in Nederland ook maar het begin van een mening over de Finse Allah en haar achterlijke onderdanen heeft, weet zich meer of minder subtiel bedreigd.
Kritische politici als AHA en Geert Wilders worden zwaarder bewaakt dan de Amerikaanse president, Afshin Elian hetzelfde. Paul Cliteur treedt nauwelijks meer naar buiten met zijn kritiek. Theodoor Holman is steeds voorzichtiger.
Waar het om gaat is dat ik in dit land binnen de grenzen van de wet wil publiceren wat ik wil. Een vrije pers raakt de kern van waar het in Amsterdam om draait. Deze stad heeft zijn vrijheid bevochten tegen Duitsers en Haagse overheersing. Voor het buitenland is Amsterdam het Mekka van vrijheid en tolerantie. Maar nu de Linkse Lente zich langzaam aan het brave volk opdringt, verwacht ik eindelijk van u steun voor ALLE Nederlanders die van het Vrije Woord zijn.
Ik weet dat Ebru Umar niet de gemakkelijkste is. Het is een kilo of 55 dynamiet voor dagelijks gebruik op papier. Ze staat voor een mening. Maar vanwege die mening mag ze nog niet in elkaar geslagen worden, zelfs niet in de Finse enclave De Baarsjes. Dan hoort u op te staan en uw stem te verheffen. Zelfs op zondag tussen de softe knuffelaars Van de Poelgeest en Vos die precies weten dat de Koning van Nepal het volk onderdrukt, maar blind, ik herhaal blind, zijn voor de terreur in hun I Amsterdam.
Nee, meneer Cohen. Ik ben niet van de Wilders-club. Rita Verdonk vind ik een type uit Koefnoen. Doorgaans stem ik links. Dus laat dat etiketje plakken maar weg. Ik wil alleen dat iedere Nederlander zonder bedreigd te worden moet kunnen staan voor zijn of haar mening. That’s all. Ik roep u dus op om de thee vanmiddag maar eens te gaan gebruiken met iedere Amsterdammer die in 2006 met geweld de mond gesnoerd is. Bel eens met Ebru Umar. Maar doe iets. Sta voor het vrije woord, anders kunt u beter meteen opstappen.
Succes!
Starf*cker | 23-04-06 |
http://www.geenstijl.nl/
http://www.vn-internationaal.nl/vnmissies/minurso-achtergrond.htm
In 1956 krijgt Marokko zijn onafhankelijkheid terug, en meteen komt de situatie van de Sahara weer ter sprake. Marokko begint gebieden op te eisen die reiken tot aan Senegal (Hassan II, 1958). Er zijn echter meer kapers op de kust. Ook Mauritanië en Algerije voelen zich aangetrokken tot het gebied. Het bevat rijke fosfaatlagen en visgronden, die de economieën van de desbetreffende landen allerminst zouden schaden
http://www.amnesty.nl/landen_dossier/5716
http://www.amnesty.nl/index
http://www.voorbeginners.info/marokko/politiek-2.htm
http://www.cmo.nl/conflictenbank/index.php?Afrika:Westelijke_Sahara
Dan zijn er ook nog de beroemde Amazones waarvan Hippocrates in 500 voor Christus melding van maakte. Volgens de historica Jessica Salmonson waren de Amazones twee verschillende matriarchale rijken die door vrouwen werden gesticht, geregeerd en verdedigd. Ze regeerden grote delen in Europa, Klein Azië en Afrika. Naast de Amazones, kende Afrika veel krijgskoninginnen en ook vele vrouwelijke militaire leiders en lijfwachten die zich specialiseerden in verschillende vechttechnieken en het gebruik van wapens
Ten tijde van de Portugese slavenhandel regeerde Mbande Zinga in Ngola (Angola). Zij benoemde vrouwen in al haar overheidsinstellingen. Toen de Portugezen een gesloten vredesverdrag braken, leidde zij een grotendeels vrouwelijk leger tegen hen waarbij de Portugezen grote verliezen leden. Ze probeerde ook nabijgelegen koninkrijken te veroveren om zo een sterke vuist tegen de Portugezen te kunnen maken. Na jaren gevochten te hebben, sloot ze een nieuw vredesverdrag met hen. In Kongo vocht de krijgskoningin Llinga tegen de Portugezen gewapend met bijl, zwaard en boog.
http://www.agogo.nl/archive2/agogo24/wommanw.htm
En horen we terzake nog iets van het staatshoofd,”het nationale symbool”,of moet hierover eerst nog advies gevraagd worden aan Femke Halsema?