Vrij baan kindermisbruik topadvocaat

Onder de pedofiele Justitie-SG Joris Demmink is onze rechtstaat verworden tot een spookhuis waarin kindermisbruikers, pedofielen en corrupte magistraten die dienst uitmaken. Aangiftes tegen ‘leden van de club’ worden niet in behandeling genomen, tegenstanders die het wangedrag aan de kaak willen stellen worden kapotgemaakt en zelfs, zo berichtte deze site eerder, wordt (internationaal) beleid om een einde te maken aan kindersekstoerisme in ontwikkelingslanden welbewust gesaboteerd. Hieronder een case-study uit de Nederlandse provincie. Met namen en toenamen. De feiten en omstandigheden komen voor rekening van de auteur. Deze website heeft besloten tot publicatie wegens het dwingend maatschappelijk belang van de problematiek van kindermisbruik in de juridische wereld in algemene zin en om een tegenwicht te bieden aan het juridische machtsmisbruik door topadvocaat Marc Janssen ten koste van zijn voormalige gezin. (foto: de Franse top-pedofiel en minister Frederic Mitterand)

Door Karin Prent

Het ontstaan van een crisis

Ik ben in 1991 een relatie aangegaan met mijn ex-man de heer mr. M.A.J.G. (Marc) Janssen. Hij was op dat moment werkzaam als advocaat-stagiair bij een advocatenkantoor te Den Haag. Mijn ex-man was altijd erg ambitieus en zijn werk ging voor alles. In 1993 zijn wij naar Brabant verhuisd en begon hij als universitair docent bij de Universiteit in Tilburg. Het proefschrift kwam niet op gang en hij vond de studenten lui en niet ambitieus. Dit irriteerde hem. Na een jaar is hij als advocaat-medewerker gaan werken in Eindhoven. Hij had altijd de ambitie om rechter te worden maar kwam niet door de psychologische testen heen. In 1995 begon onze relatie al barsten te vertonen. Hij was in die periode overspannen en kon zijn werk niet aan. Hij begon steeds agressiever tegen mij te doen. Ikzelf kom uit een erg beschermd gezin en wist niet wat ik moest doen. Sinds 1995 werden zijn agressieve buien steeds ernstiger. In 1998 werd onze oudste dochter geboren.

Drie weken na de geboorte veranderden de geestelijke en lichamelijke mishandelingen in het toepassen van seksueel geweld. Hij dwong mij om seksuele handelingen bij hem en met hem te doen en hield mij daarbij erg hard vast. Het erge was dat hij elke keer een dag later berouw toonde in de vorm van een kaartje met de woorden Het zal nooit meer gebeuren. Ik heb er destijds met mijn moeder over gesproken en toen zij overleden was met de moeder van mijn ex-man. Mijn moeder vond dat je niet op mocht geven als je met iemand getrouwd was. Je trouwde immers voor de rest van je leven en hij toonde toch berouw?! Ook mijn oudste dochter moest eraan geloven. In 2004 is mijn jongste dochter geboren. Op een dag in 2005 toen mijn jongste dochter lag te slapen was ik op zolder bezig en hoorde hard gegil beneden van mijn oudste dochter. Mijn ex-man gooide mijn oudste dochter met haar hoofd tegen de muur. Hij had haar al vaker geslagen maar toen ik er tussen ging staan ging er een knop bij mij om. Ik kon dit niet langer meer. Ook legde hij mij het zwijgen op: naar de buitenwereld toe moest ik de gelukkige vrouw spelen en het vooral niet in mijn hoofd halen om er met iemand over te praten. Dus deed ik dat ook niet. Hij heeft ook nooit geweten dat ik er met mijn moeder en mijn ex-schoonmoeder (zijn moeder dus) over gesproken heb. Ik heb toen al mijn moed verzameld om tegen hem te zeggen dat ik wilde scheiden. Hij wilde niet scheiden en schakelde vrienden en zijn eigen vader in om mij over te halen om toch met hem verder te gaan. Hij heeft tegen deze vrienden en zijn vader toegegeven dat hij mij had mishandeld. Zijn vader kwam bij mij thuis om te vertellen dat wat zijn zoon had gedaan echt niet goed te praten was maar dat het nooit meer zou gebeuren.

Carte blache voor ‘leden van de club’

Vanaf de dag dat hij wist dat er geen redden meer aan was ging het helemaal mis. Inmiddels werkte mijn ex-man bij Banning Advocaten, een advocatenkantoor in Den Bosch –thans als partner Kennismanagement- en was hij werkzaam als Raadsheer-plaatsvervanger te Den Bosch en Amsterdam. Ook bekleedt hij de functie van Arbiter bij het NAI (Nederlands Arbitrage Instituut) en Universitair docent bij de Universiteit in Nijmegen. Daarnaast heeft nog veel meer nevenfuncties in de Nederlandse samenleving en publiceert hij veelvuldig in allerlei media zoals het Financieele Dagblad.

De scheiding werd een levende hel. Voordat hij het huis uit ging heeft hij mij nog meerdere malen verkracht en mij papieren onder bedreiging laten ondertekenen. Een wederzijdse vriend van ons heeft mijn ex-man op een gegeven moment uit huis gezet omdat de situatie onhoudbaar geworden was. De kinderen raakten erg gestrest en ik werd dag en nacht met de dood bedreigd. Zijn woorden waren letterlijk  Je doet wat ik zeg want anders ga je eraan . Ik moest van hem mee naar een mediator voor de scheiding en mocht geen eigen advocaat nemen. Ik ben in die periode naar de politie gegaan om aangifte te doen, maar toen zij hoorden wat voor functie mijn ex-man had gaven zij mij het advies om geen aangifte te doen ‘omdat de zaak dan helemaal uit de hand zou lopen’. Op de parkeerplaats van de mediator werd ik zowel voor als na het gesprek door mijn ex-man bedreigd. Ik mocht niets zeggen bij de mediator en het convenant voor de kinderen moest ondertekend worden zoals hij dat wilde. Hij heeft het ook voor 99% zelf opgesteld. Nadat het convenant ondertekend was en de mediator aan de communicatie onderling wilde werken vond hij opeens dat zij ‘haar werk niet goed deed’ en dat ‘haar rekeningen absurd waren’. Daarna heeft die wederzijdse vriend mij bijgestaan want een advocaat was out of the question. Een kantoorgenoot van mijn ex-man stond hem bij. De besprekingen verliepen erg gespannen ook omdat hij mij ’s nachts belde en mij wederom het zwijgen oplegde. Ik kon geen kant op: de politie deed immers niets omdat hij zich in het juridische circuit begaf. Ik heb al de convenanten ondertekend om maar van hem af te komen. Maar helaas: ook na de scheiding bleef hij mij terroriseren en bedreigen.

Misbruik van kinderen begint

In april 2007 kwam mijn jongste dochter met striemen op haar achterbeen thuis. Zij gaf aan dat ‘papa haar pijn had gedaan’. Ik heb toen aan mijn oudste dochter gevraagd wat er gebeurd was. Zij gaf aan dat mijn jongste dochter door haar vader tegen de muur was gegooid en hij haar met een stok geslagen had. Ik ben de volgende ochtend direct naar de huisarts gegaan met mijn jongste dochter. Hij bevestigde dat deze striemen wel degelijk van een mishandeling kwamen en niet veroorzaakt waren door vallen of stoten. Hij verwees mij door naar het AMK (Advies- en Meldpunt Kindermishandeling) en de politie. Ik ben meteen doorgereden naar het politiebureau, maar daar aangekomen hadden ze geen tijd. Ik moest maar foto’s maken en drie dagen later terugkomen. De dames achter de balie hebben de verwondingen van mijn jongste dochter wel gezien en gaven ook aan dat dit niet zomaar ontstaan kon zijn. Bij het AMK zeiden ze dat ik aangifte moest doen. Drie dagen later heb ik aangifte gedaan. Mijn ex-man dwong mij daarop om weer in gesprek te gaan met hem, zijn kantoorgenoot en de wederzijdse vriend. Ik werd daar gedwongen om mijn kinderen weer mee te geven. Bij thuiskomst voelde ik mij zo in de hoek gedrukt door mijn ex-man en zijn kantoorgenoot dat ik een advocaat heb ingeschakeld om ervoor te zorgen dat de kinderen niet meer naar hun vader hoefden en bovenal dat de kinderen veilig zouden zijn. Mijn ex-man startte meteen een kortgeding op en ik moest voor het eerst in mijn leven naar een rechtbank. De kortgedingrechter stelde mij in het gelijk en vond dat er een pauze ingelast moest worden voor mij en de kinderen waarbij mijn ex-man geen contact meer met mij mocht opnemen. Ook wilde hij dat de Raad voor de Kinderbescherming een advies over de omgang zou schrijven. Binnen twee dagen na de uitspraak stond de deurwaarder op de stoep met de aankondiging van een spoedappel. Het hoger beroep vond plaats in augustus 2007 de uitspraak volgde in september 2007. Toen al begonnen de vreemde dingen op te vallen. Eerst werd mijn ex-man bijgestaan door mevrouw mr. C.E.M. Renckens (Van der Kruijs Advocaten) maar omdat zij werkzaam was bij de familiekamer in Arnhem als plaatsvervangend Raadsvrouw werd de zaak overgenomen door mevrouw mr. Stam. Het hoger beroep vond plaats op het Gerechtshof in Arnhem want in Den Bosch kon het niet plaatsvinden i.v.m. het raadsheer- plaatsvervangerschap van mijn ex-man aldaar. De uitspraak zou 6 weken na de zitting komen maar… binnen 5 dagen lag hij er al! Mijn ex-man kreeg eens in de twee weken omgang. Ik moest de kinderen dan naar zijn ouders brengen en ze na 3 uur weer ophalen.

In september 2007 startte het onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming en ik had een intakegesprek met twee raadsonderzoekers. Zij vertelde mij dat het raadsonderzoek met ons allebei plaats zou vinden; gesprekken apart bleken niet mogelijk. Ik vond de gesprekken vreselijk beangstigend maar daar keek de raadsonderzoeker de heer J.B.M. Schipper niet naar om. Mijn ex-man deed tijdens de gesprekken die daar plaatsvonden net alsof hij van niets wist en speelde de onschuld zelve. Ik heb van een politieagenten die op het bureau werkt waar ik aangifte van de mishandeling van mijn jongste dochter heb gedaan begrepen dat hij daar binnen is gestapt, zijn koffer op de balie heeft gegooid en gezegd heeft dat ‘hij het allemaal wel eventjes recht kwam zetten want hij was advocaat’. De kinderen zijn in die periode een paar keer naar een vader toe geweest.

Het ontstaan van een nieuwe Demmink

Mijn jongste dochter kwam na een bezoek aan haar vader thuis en klaagde over pijn aan haar plassertje. Toen ik keek was haar plassertje vuurrood. Ik heb de huisartsenpost gebeld en ben er meteen heengegaan. De arts was al op leeftijd en zei dat het inderdaad wel erg rood zag. Inmiddels had mijn jongste dochter al verteld dat haar vader aan haar plassertje had gezeten in het pashokje van de C&A. Mijn oudste dochter vertelde mij dat zij door haar ‘peetoom’ stevig bij haar armen  vastgehouden werd bij het huis van haar vader toen hij samen met haar zusje wegging. Ik was een paar dagen voor dit voorval al door het hoofd van de school van mijn oudste dochter gebeld waarbij hij zei dat mijn oudste dochter signalen had afgegeven dat zowel haar zusje als zijzelf seksueel misbruikt werden door hun vader. Ook vertelde de directeur van de school mij dat mijn ex-man op een zeer aparte wijze om informatie vroeg. Hij zei: “ Als je mij niet al de informatie geeft dan krijg je een kort geding aan je broek want ik ben advocaat “. Ik ben de maandag na het voorval naar mijn eigen huisarts gegaan en hij vertelde mij dat ik direct naar het hoofdbureau van de politie had moeten gaan met mijn jongste dochter want dan hadden zij een forensisch arts kunnen oproepen. Tijdens de herfstvakantie 2007 vertelde mijn oudste dochter alles wat haar vader bij haar gedaan had. Daarbij gaf ze vele details en vertelde ook dat hij haar het zwijgen had opgelegd. Ik heb toen contact opgenomen met de genoemde raadsonderzoeker drs. J.B.M. Schipper maar die zei tegen mij dat ik ‘dan maar de omgang stop moest zetten en dat zij niets doen’. Apart dat een dergelijk instantie ‘Raad voor de Kinderbescherming’ heet. Ook het AMK kon niets voor mij doen.
Ik heb de omgang vervolgens stopgezet waarop mijn ex-man natuurlijk meteen een kortgeding begon. Dat vond plaats in januari 2008. De rechter vond dat eerst het raadsonderzoek afgewacht moest worden en schorste de omgang. Een overwinning? Wederom volgde binnen zeer korte tijd een spoedappel bij het Gerechtshof te Arnhem dat plaatsvond in mei 2008. En het zal niemand verbazen dat vader wederom omgang kreeg want ‘er was nog niets bewezen’. Zijn ouders moesten dan toezicht houden op het contact tussen vader en dochters totdat er plaats was in het omgangshuis. Ook had het Gerechtshof een dwangsom voor mij in petto: elke keer als ik de kinderen niet zou brengen moest ik € 250,00 betalen. Ik ben samen met een kennis de kinderen de eerste keer gaan brengen. De kinderen wilden echter niet uitstappen. Dus 1 uur voor niets erheen gereden en 1 uur terug. En ja hoor: binnen 2 dagen stond de deurwaarder op de stoep om de dwangsom van € 250,00 te innen terwijl ik er wel heen ben gereden! De tweede keer kwam vader de kinderen thuis ophalen, mede omdat ik  vanwege een operatie geen auto kon rijden. Ik had toen meerdere mensen bij mij in huis gehaald omdat ik het niet vertrouwde. De kinderen wilden opnieuw niet mee. Twee keer drong hij daarop mijn huis binnen en duwde mij terwijl ik net geopereerd was aan de kant. Twee dagen later verscheen opnieuw de deurwaarder. Mijn toenmalige advocaat gaf aan dat dit niet opschoot en dat we moesten wachten op het omgangshuis.
Inmiddels was het begin juli en ging ik met de kinderen naar Italië. Maar 2 dagen voor vertrek bleek mijn bankrekening volledig geplunderd! Ik ben alsnog met de auto naar Italië gereden maar kon daar terwijl het 40 graden was nog geen flesje water voor mijn kinderen kopen. Pas nadat ik voor € 50,00 gebeld had met mijn bank kreeg ik in ieder geval weer beschikking over het geld waar, zo bleek, ‘extra beslag op gelegd was’. Maar toen was ik wel 2 weken verder. Inmiddels was er aangifte gedaan van mishandeling, seksueel grensoverschrijdend gedrag en huisvredebreuk.

Seksuele en juridische terreur

In juli 2008 ben ik naar een ander advocatenkantoor overgestapt; mijn geld was op en ik kon de eerste advocaat niet meer betalen. Ik had de bodemprocedure afgekocht maar deze heeft hij nooit gevoerd. Hij wil het geld echter niet teruggeven. Inmiddels had ik recht op gefinancierde rechtsbijstand omdat ik volledig kaalgeplukt was door al de procedures die mijn ex-man constant voerde. Ik ben toen bij Kuhn Advocaten terecht gekomen te Amsterdam. Ik werd daar bijgestaan door mevrouw R. als  mijn advocaat en mevrouw mr. W. als juridisch adviseur (foto is niet van een van hen beiden, mk) De kosten voor mevrouw mr.W moest ik zelf opbrengen. Mevrouw mr. R heeft mij bijgestaan in de bodemprocedure en het hoger beroep.
Het advies van de Raad was dat de kinderen voor een periode van maximaal 3 maanden uit huis geplaatst zouden worden en onder toezicht gesteld. Om de onder toezicht stelling had ik zelf gevraagd in de hoop dat ik eindelijk hulp zou krijgen in deze vreselijke situatie, maar de uithuisplaatsing kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik was stomverbaasd en enorm verdrietig. De raadsonderzoeker had gedurende het onderzoek ook erg vreemde uitspraken gedaan. Zo vond hij het normaal dat een vader ‘als hij met zijn dochter in bad ging een erectie kreeg en deze tussen de benen van zijn dochter stopte’. Ook had ik inzage gehad in het dossier en zag dat mijn ex-man de raadsonderzoeker flink onder druk had gezet en bedolven had met dagelijkse faxen en e-mails. De bodemprocedure diende in augustus 2008. De rechter nam het advies van de Raad over. Het voelde alsof mijn wereld verging. De kinderen moesten tijdelijk uit huis geplaatst worden omdat er teveel strijd was. Maar niemand wilde de waarheid zien. Ze zagen niet dat mijn ex-man alle procedures had opgestart. Het hoger beroep vond plaats in januari 2009. Mevrouw mr. R., mijn advocate, werd echter voor de zitting door mijn ex-man bedreigd. Zijn eigen advocaat, de gezinsvoogd en medewerkers van de Raad voor de Kinderbescherming stonder erbij en keken ernaar! Na de zitting heeft mijn ex-man ook nog een klacht ingediend tegen mevrouw mr. R. Dit bleek echter te gaan om een brief die mevrouw mr. W had gestuurd naar de President van het Gerechtshof te Amsterdam inzake het wangedrag van mijn ex-man. De Deken van de Amsterdamse Orde van Advocaten adviseerde mevrouw mr. R om zich hierop terug te trekken. Daar stond ik dus zonder advocaat. Na zes weken heb ik mijn huidige advocaat bereid gevonden om de zaak over te nemen. Mevrouw mr. W. heeft blijvende schade opgelopen door toedoen van mijn ex-man. Hij heeft er voor gezorgd dat zij niet beëdigd is tot advocaat.

Aangiftes krijgen de ‘Demmink-behandeling’

In de tussenliggende periode is mijn dochter twee keer door de politie verhoord maar werd net als ik niet serieus genomen. De politie in Tilburg weigerde zelfs proces verbalen in behandeling te nemen. Mijn ex-man had de korpschef net als de andere betrokken hulpverleners bedolven onder de faxen en ook het Raadsrapport aan hem gegeven terwijl dat überhaupt niet openbaar gemaakt mag worden. Tijdens een gesprek met de korpschef (foto: Frans Heeres, korpschef  Midden en West-Brabant) gaf deze aan dat hij mijn ex-man als deze nogmaals in de fout zou gaan aan zou pakken. Maar ook nadat hij mijn huis binnen was gedrongen deed hij niets. Het was volgens hem gewoon een moeilijke echtscheiding, dat was alles. Ik heb ook nog aangifte gedaan van de verkrachtingen tijdens het huwelijk en van het mij dwingen stukken te tekenen onder bedreiging van een mes. Mevrouw mr. Hermes van Son, officier van justitie te Breda, vond dat de aangiftes niet in behandeling genomen moesten worden want ‘het ging immers om een echtscheidingsstrijd’. Aan de zeer ernstige realiteit werd volledig voorbij gegaan.

mishandeling in de ruimste zin des woord wordt niet geaccepteerd als de dader een persoon is die zich in de hogere kringen van onze samenleving bevindt

Tegen het sepot van de mishandeling van mijn jongste dochter ben ik een ex-art. 12 procedure begonnen. Het strafhof was daarbij van mening dat er redelijkerwijs kon worden aangenomen dat de verdachte de dader was.  De zaak is via de hoge raad bij het Openbaar Ministerie te Dordrecht terecht gekomen. Daar werd echter opnieuw geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. Dit bevreemdt mij want er zijn twee forensisch artsen geweest die de foto’s geanalyseerd hebben en van mening zijn dat de striemen op het been van mijn jongste dochter met geweld zijn aangebracht. Maar daar doet het Openbaar Ministerie niets mee. Erger nog: het OM heeft überhaupt nooit een forensisch arts ingeschakeld om de foto’s te analyseren. De politie in Tilburg maar ook in Uden nemen moeders van kinderen niet serieus. Zij verkiezen liever de kant van de advocaat.

Mijn kinderen zijn respectievelijk in november en december 2008 uithuisgeplaatst. Dit zou volgens de eerste gezinsvoogd, mevrouw van Versendaal van Bureau Jeugdzorg te Tilburg, voor maximaal 3 maanden zijn. Maar van Versendaal werd ziek en toen kregen wij de heer Aalders – Bakker. Ik zag hem voor het eerst bij een bespreking en voor de tweede keer bij het Gerechtshof te Arnhem bij het hoger beroep van de bodemprocedure. Zowel de kinderen als ikzelf waren er kapot van. Inmiddels zijn wij een jaar verder en walst de gezinsvoogd over de kinderen en mij heen. Ik word volledig genegeerd en zo ook mijn huidige advocaat. In augustus 2009 is er een verlenging verleend voor de OTS en UHP van mijn dochters. Als je de beschikking leest kun je zien dat de rechter niet naar het verweer heeft gekeken. Daartegen is nu hoger beroep ingesteld. Maar het feit dat een rechter het verweer niet leest is onbegrijpelijk.

Niemand doet aan waarheidsvinding

Wat mij ook erg is opgevallen is dat niemand aan waarheidsvinding doet. Mijn oudste dochter heeft een dagboekje bijgehouden waarin zij al de details van het vermeende seksueel misbruik en de mishandeling heeft opgeschreven. Iedereen trekt zijn handen er van af en niemand wil horen en/ of weten wat er gebeurd is. Mijn oudste dochter wordt door BJZ (Buro Jeugdzorg) doorverwezen voor een psychiatrisch onderzoek maar niet om over haar ervaringen te spreken maar om haar persoonlijkheid te onderzoeken. De tweede forensisch geneeskundige gaf destijds ook al aan dat mishandeling in de ruimste zin des woord niet geaccepteerd wordt als de dader een persoon is die zich in de hogere kringen van onze samenleving bevind.

Uit de verslagen van de instelling is duidelijk op te maken dat mijn ex-man zich ook bij de leefgroep van mijn jongste dochter misdragen heeft. Hij heeft de groepsleiding gedicteerd wat zij moeten doen. Hij heeft ook een agressieve bui tegen mijn jongste dochter gehad tijdens de begeleide omgang. Dit wordt de gezinsvoogd weggewuifd als zijnde niets bijzonders. Maar ik weet wel dat als er niemand bij zou zijn geweest mijn jongste dochter opnieuw slachtoffer zou zijn geworden van haar vader.

En dan de ergste nachtmerrie die je kan overkomen: een gezinsvoogd die al de regels en wetten aan zijn laars lapt. En over de rug van de kinderen en mij zijn plan verder wil uitvoeren. Ook de medewerkers van de instelling waar de kinderen verblijven zijn van mening dat de gezinsvoogd een plan heeft en dat alles en iedereen die daar tussen komt platgewalst moet worden. Ik word door de gezinsvoogd genegeerd als persoon en als moeder. Hij schrijft stukken over mij in indicatiebesluiten die hij niet naar waarheid opschrijft; hij schrijft gewoon wat hij wil om vader in goed daglicht te zetten. Zo schrijft hij bijvoorbeeld dat al de proces verbalen afgewikkeld en geseponeerd zijn. Dit terwijl er nog een procedure loopt bij het Strafhof te Arnhem. Zo zijn er zoveel dingen te noemen maar dan komt geen einde aan.

Waarom schrijf ik dit?

Ik schrijf dit stuk dat slechts een gedeelte bevat van waarin ik samen met mijn kinderen in terecht ben gekomen omdat ik werkelijk niet begrijp waarom collega raadsheren c.q. vrouwen de hand boven het hoofd houden van een medecollega. En dat ook een Officier van Justitie weigert zijn of haar werk goed te doen en zich neutraal op te stellen. Ze zeggen altijd dat je in Nederland veilig bent en dat alles zo goed geregeld is.  Binnenkort wordt het tweede rapport van de Raad voor de Kinderbescherming verwacht betreffende ouderlijk gezag, hoofd woon- en verblijfplaats en omgang. Ik hou mijn hart vast over wat ik daar nu weer in ga tegen komen. Het is wat mij betreft een leven waarin je aan de goden overgeleverd wordt en niemand die je uit die trein van corrupte hulpverleners en instanties kan halen waar je überhaupt niet in hoort te zitten.

Het ging alleen om de veiligheid van mijn kinderen. Dit ben je als moeder aan je kinderen verplicht.

Er gaan in ieder geval op dit moment 2 kleine kinderen en 1 moeder kapot aan deze tragedie. Er moet toch een manier zijn om hier een goed en veilig einde aan te maken?

Op 1 december dient bij het Gerechtshof in Arnhem een reeks art-12 procedures (beklag tegen niet-vervolging door het OM) inzake aangifte door Karin tegen haar ex-man wegens seksueel kindermisbruik, verkrachting tijdens het huwelijk, bedreiging met het mes, huisvredebreuk en valsheid in geschrifte. Al deze aangiftes zijn dus door het OM terzijde geschoven.