Heel internet staat er inmiddels vol mee: het bericht over de mystery investor die miljarden aan put-opties heeft genomen op een beurskrach in Europa. Het geinvesteerde bedrag wisselt in diverse bronnen van 4 tot 6,9 miljard Euro, maar in deze betrouwbare bron van Dow Jones wordt het hoogste bedrag genoemd. Iedereen voelt wel aan dat de financial markets deze dagen completely overstressed zijn en dat er bijna wel een krach(je) moet volgen. Positief bekenen vormt zo’n krach een noodzakelijke correctie en kan zorgen voor een shake out van al die hysterische derivaten en het financial enineering door bankiers en advocaten die ervoor hebben gezorgd dat niemand meer begrijpt hoe het systeem in elkaar zit en waar de risico’s liggen, maar het nare en enge is dan weer dat de fucking politiek de stervende patient in leven probeert te houden door centrale banken en zo miljarden aan ‘geldinfusen’ toe te laten dienen waardoor deze louterende werking (voorlopig) uitblijft. Het is alof je bij een kankerpatient niet opereert en het gezwel weghaalt, maar nog een extra shot chemicals toedient waardoor de patient nog een paar weken vooruit kan. Lees hier een alarmerende email die binnenkwam uit Kazachstan:
Inmiddels gonst het hier van de geruchten dat de vastgoedmarkt gaat instorten, dit vanwege de subprime crisis in de VS. Banken hier schijnen geen hypotheken meer te verstrekken. Herfinancieren is duur vanwege een extra risicopremie en de korte rente is sterk opgelopen. Daarnaast zijn de ratings niet erg hoog hier en wellicht worden ze eerdaags nog verlaagd. Ook vernam ik dat bedrijven als Kuat geen financiering krijgen. De banken hier hebben zoveel vermogen geleend de afgelopen jaren dat de schuld 95% is van het BNP!!! De rente is opgelopen van 13-14% naar 19-23%! Wie kan dat nog betalen? X. vernam dat de prijzen in bepaalde segmenten van de markt al 20% gedaald zijn. Inmiddels is er sprake van een capital outflow. De tenge is amper nog te koersen. De borden in de straten geven koersen aan van aankoop 1,30usd en verkoop 1,40$. Vlak voordat je vertrok stond de tenge op 1,20$ De euro is bijna 1,80!!! De vicepresident van Kazkommerts gaf aan een zelfde gevoel als in 98 te hebben. Als het rustig blijft tot eind september dan zou het met een sisser aflopen. ABN zegt dat bankensysteem hier het beste ontwikkeld is van de CIS landen. Overigens schijnen er een aantal personeelsleden bij de ABN hun huis te verkopen om tijdelijk een appartement te huren! Ook van andere mensen verneem ik dat. De partner van Visor Capital zei me achter: watch out! Hij was overigens al langer voorzichtig.
Een leerzaam filmpje over de centrale banken zwendel, hoe ze dit soort “crisis” kunstmatig veroorzaken en in stand houden:
http://video.google.com/videoplay?docid=5547481422995115331
De centrale banken komen in het 3e deel “Don’t mind the men behind the curtain” aan bod.
Ofschoon ik het persoonlijk nogal schokkend vindt wens ik een ieder veel kijkplezier.
Micha, door je neus blijven ademhalen, eventueel boterhamzakje voor de mond als je sterretjes gaat zien. Dit verhaal is ‘n rente-positie, ertegenover staat ‘n vergelijkbare otm call hoog in de 1700. Dit stukje gillende paniek begon overigens als ‘n S&P verhaal en na ff roeren is ‘t nu ‘n Eurostoxx-positie geworden. Zie ook de datum. Ik hou rekening met ‘n dreun, daar niet van, maar dit is ‘n perfect rationele set-up van ‘n grote partij.
login/registreer om te reageren mail dit artikel print dit artikel
Als de Dollar Valt – voorpublicatie
Willem Middelkoop – 3 september 2007, 17:45
Vandaag presenteerde Willem Middelkoop zijn boek Als de Dollar Valt, Wat bankiers en politici u niet kunnen, durven of willen vertellen. Op IEX.nl leest u een exclusieve voorpublicatie uit dit boek, met een, zeg maar gerust, verontrustende kijk op een opvallend actueel thema.
Binnenkort introduceren we, in combinatie met IEX magazine een bijzondere aanbieding voor IEX-lezers. Houd deze site en het komende nummer van IEX magazine in de gaten. Hieronder leest u een door Willem zelf bewerkte versie van Hoofdstuk 1.
Redactie IEX
Als de Dollar Valt – Hoofdstuk 1
Sinds wanneer is de dollar de wereldreservemunt?
Toen de Verenigde Staten in 1944 zeker wisten dat ze als overwinnaars uit de Tweede Wereldoorlog tevoorschijn zouden komen, besloten ze dat het tijd was om daar optimaal van te gaan profiteren, ze konden hun wil opleggen aan een groot deel van de wereld.
In kleine kring was besloten de rest van de wereld een nieuw geldsysteem te verkopen dat de VS voor tientallen jaren een enorme voorsprong zou geven. Tot 1940 was de Amerikaanse economie vooral intern gericht, maar nu waren Amerikaanse bedrijven klaar om te gaan profiteren van de wereldmarkten.
De ministers van financiën uit vrijwel alle toonaangevende landen van de wereld werden in Bretton Woods, een Amerikaans conferentieoord in de bossen van Mount Washington, New Hampshire, uitgenodigd voor een congres over een nieuw financieel systeem.
Daar werd afgesproken dat alle nationale valuta voortaan gedekt zouden worden door de dollar in plaats van goud. Het dollarsysteem werd ‘verkocht’ door te beloven dat de dollar door andere landen altijd omgeruild kon worden voor goud.
De dollar werd ‘as good as gold’. Sindsdien worden alle grondstoffen in dollars verhandeld. Alle landen moeten dus dollars kopen om uiteindelijk die grondstoffen te kunnen kopen. Hierdoor is er een permanente vraag naar dollars ontstaan, die ook nog eens de nationale valuta van andere landen dekt. Vroeger speelde goud deze rol.
Wereldwijd bestaat hierdoor inmiddels rond 65 procent van al het geld in de centrale bankkluizen, de nationale reserves, uit dollars. Sommige schattingen gaan ervan uit dat inmiddels ook onze pensioenpremies voor ongeveer 30 procent in dollars zijn belegd. Hierdoor kregen de Verenigde Staten een enorm dominante positie in de wereld, omdat zij als enige die dollar vrijwel gratis kunnen drukken, terwijl iedereen hem moest kopen om grondstoffen te kunnen kopen.
In 1944 ging iedereen dus akkoord en de dollar werd de officiële wereldreservemunt. Daarnaast werden het Internationaal Monetair Fonds (imf) en de Wereldbank opgericht.
Wie mag de dollar drukken?
De Amerikaanse grondwet stelt expliciet dat de overheid het geld munt, maar sinds 1913 is dit privilege overgeheveld naar de commerciële banken. Dollars worden sindsdien op veel plaatsen in de wereld gedrukt, maar formeel mogen alleen de VS dollars drukken. Om preciezer te zijn, sinds de Federal Reserve Act van 1913 mag alleen de Amerikaanse centrale bank, de Federal Reserve (Fed), dollars creëren.
De Federal Reserve heeft dus het monopolie op het drukken van de dollar. Zelfs de Amerikaanse regering moet geld bij de centrale bank lenen om de begrotingstekorten te financieren. De rente over al deze schulden levert een groot deel van de winst voor deze banken. Wie de dollars mag drukken, heeft dus de feitelijke macht.
Hoe is de Federal Reserve ontstaan?
Onder aanvoering van John Pierpont Morgan, de grondlegger van JP Morgan, werd in 1912 in het geheim vergaderd op zijn privé-eiland Jekyll Island. Een zevental topbankiers reisde naar het eiland met een privérijtuig van een bevriende politicus.
De tocht moest strikt geheim blijven en daarom werden alleen voornamen gebruikt. De aanwezigen waren afkomstig uit de rijkste Amerikaanse bankiersfamilies en de Rockefeller groep. Ook de Europese bankiershuizen Rothschild en Warburg waren vertegenwoordigd.
Samen bezaten deze bankiers maar liefst 25 procent van alle wereldwijde bezittingen. Ze bespraken hoe ze het monopolie over de dollarcreatie naar zich toe konden trekken door een centrale bank op te richten naar Europees model, maar dit idee aan publiek en politiek te verkopen als een overheidsoperatie.
Daarom moest een betrouwbare naam worden bedacht: The Federal Reserve. Hoewel de naam Federale Reserve anders doet vermoeden, is de bank geen eigendom van de staat maar privébezit van een aantal grote banken. Het Federal Reserve System is in 1913 ingesteld na hervormingen in het bankensysteem door eerdere financiële crises.
De commerciële banken wilden bescherming, structuur en hulp in de vorm van zelfregulering. President Wilson wilde dat de federale overheid zeggenschap zou krijgen in het kapitaal. Zo werd een compromis gesloten en kwam men uit op een stelsel van twaalf regionale Federal Reserve Banks, dat de banken in die regio zelf zouden runnen.
Hoe werd het plan aan politici en publiek verkocht?
Via bevriende politici werd het plan door de Amerikaanse Senaat en het Huis van Afgevaardigden geloodst. Senatoren werden ingeschakeld om collega’s te overtuigen en op kerstavond 1913 werd gestemd over het Federal Reserve System. De stemming over de Federal Reserve Act was bewust op die avond gepland, zodat veel volksvertegenwoordigers niet aanwezig zouden zijn en daardoor niet tegen konden stemmen.
Vooral onder democraten bestond grote weerstand tegen het plan. Congresleden die wel aanwezig waren, bleken vaak niet goed op de hoogte van de precieze gevolgen van het Federal Reserve System. De bankiers hadden bewust een voor politici moeilijk te begrijpen systeem bedacht, zodat de echte bedoelingen gemaskeerd konden blijven.
Het plan slaagde en door het aannemen van deze wet kregen de bankiers de beschikking over alle bankreserves in het hele land. Uit de voorpaginaverhalen de dag erna viel nergens op te maken dat er een nieuwe centrale bank zou worden opgezet. Om het publiek ervan te doordringen dat er sprake was van een nieuw overheidsorgaan werd lang nagedacht over de juiste naam.
In de plannen werd niet gesproken over een nieuwe centrale bank, dat woord kwam nergens voor. Het wetsvoorstel dat werd gepresenteerd sprak over het bundelen van de afzonderlijke bankreserves in het Federal Reserve System. Door het woord ‘Federal’ te gebruiken klonk het alsof het hier om een overheidsinstantie ging, een beeld dat bewust werd nagestreefd.
Daarom was er in het plan sprake van een federatie van autonome districten. Op die manier werd bovendien de aandacht afgeleid van de feitelijke concentratie van macht bij de bankiers uit New York.
Hoe kan een centrale bank privébezit zijn?
Vroeger waren centrale banken in handen van rijke banken (lees particulieren). Pas in de loop van de twintigste eeuw kwamen de meeste centrale banken in handen van de overheid. Nog steeds is 100 procent van de Zwitserse centrale bank en 50 procent van de Belgische centrale bank in handen van private aandeelhouders.
Wie wil kan er morgen een aandeel in kopen. Dat kan bij de Federal Reserve niet. Hier zijn de aandelen in handen van vooral de commerciële banken op Wall Street. Eigenlijk is de Amerikaanse Federal Reserve dus niet een stelsel van centrale banken, maar een stelsel van commerciële banken dat zich voordoet als nationale bank.
Wat Middelkoop niet noemt, is het feit dat de dollar na de eerste dollarcrisis werd gekoppeld aan de verkoop van olie. Met Saudi Arabie, het belangrijkste lid van de OPEC, werd afgesproken dat olie vanuit de OPEC exclusief in dollars zou worden afgerekend. Aangezien elke industriele natie is aangewezen op olie, werd hiermee een constante vraag naar dollars gecreeerd. Deze olie-dollars of overschotten van oliedollars werden vervolgens weer door de olieproducerende landen in de Amerikaanse economie geinvesteerd (of vervolgens als dumplening aan derdewereldlanden, maar dat is weer een ander verhaal).
Naast de olie dollar, werd de goedkope-goederen-dollar gecreeerd. In eerste instantie met Japan en Zuid Korea, maar met de Chinese opkomst ook China. Omdat de Verenigde Staten de grootste consumentenmarkt ter wereld heeft (en als fysieke bezettingsmacht nog steeds in Japan en Korea aanwezig is, maar ook dat is een ander verhaal) kon het van producentenlanden afdwingen goederen in dollars af te laten rekenen. Dus goedkope goederen vanuit Japan en Korea richting de VS, Amerikaanse schatpapier richting de banken van Japan. Vandaar dat deze landen enorme dollarreserves bezitten. Ook hier geldt weer de stroom van investeringen in de Amerikaanse economie.
Het mooie van dit (imperiale) systeem is dat je de afnemers van je munt een schatting heft. Inflatie. Dit is de verborgen rente die iedere houder van dollars laat betalen. Ook wij als Nederland.
De dollar is de munt van een wereldrijk, waaraan iedereen aan meebetaald. Zoals het rijk bestaat, bestaat de munt. Dus tel maar uit ;)
1. En die olie/dollar grap gaat door, onder het mom van ‘Peak Oil’. zogenaamd is de olie op.
Nope, de Amerikanen (niet die 300.000.000, maar die paar bazen) pakken de olie niet om ‘m zelf te verkopen, maar om ‘m in de grond te houden.
Zoveel olie in de wereld, als die op de markt zou komen, zou Shell failliet zijn.
Beter in de grond houden. En alle velden pakken.
En ze dan alleen voor dollars verkopen.
Kan dat rare muntje (net zo dom als de euro, want ‘t is hier niet anders, ook al is de ECB officieel geen privebezit) wat langer wereldmunt blijven.
2. Jongens en meiden, denk ook even aan rente: 80% van de nederlanders betaalt 50 MILJARD euro per jaar aan rente aan de rijkste 10%.