De hoogste man van ons OM, Harm Brouwer, stapelt in zijn loopbaan de ene flater op de andere. Wij volgen zijn strapatsen nu al meerdere jaren en kunnen slechts een conclusie trekken: de ineenstorting van onze rechtsstaat wordt geheel en al gepersonifieerd in de figuur van de blunderende bralaap Brouwer. De laatste parel in zijn kroon is wel de ‘loftrompet‘ die hij meent te moeten afsteken over de Joran-onthullingen van Peter R. de Vries. Amper anderhalf jaar geleden probeerde de super-PL Peter R. immers nog te vloeren met een van zijn pathologische leugens waarvoor hij later zijn excuses moest aanbieden. Diep door het stof kroop de super-PL voor Peter R. en dus kiest Brouwer nu eieren voor zijn geld: slijmen met Peter! In plaats van met zijn geestverwanten mee te doen met het ‘Peter-bashen’ en op te komen voor zijn eigen OM roept de super-PL nu opeens dat burgers ook een rol moeten krijgen in de opsporing! Of althans dat ‘hierover een debat moet worden gevoerd’. Het zou aardig zijn eens een lijstje samen te stellen van de belangrijkste blunders (zeg maar liever: pathologische leugens) van Brouwer. Dan kan de lezer zelf oordelen over de kwaliteiten van deze super-PL.
28 november 2003: op een symposium van de Jonge Balie te Utrecht roept Brouwer (dan nog president van de rechtbank te Utrecht) vanuit de zaal dat een brief geschreven door 14 raadsheren van het Hof te Leeuwarden over hun ‘nepotistische’ president Carla Eradus ‘een falsificatie’ is terwijl de echtheid op dat moment al lang is vastgesteld.
6 september 2005: Op het moment dat de inmiddels voorzitter van het College van PG’s van het OM voor de camera van NOVA op dinsdagavond 6 september in alle toonaarden ontkende dat er bewijs was achtergehouden in de Schiedammer Parkmoord-zaak had hij reeds een interne brief gestuurd waarin hij het tegendeel toegaf: het NFI had wel degelijk feiten gemeld die door het OM buiten de strafzaak zijn gehouden.
1 augustus 2006: De super-PL verklaart dat de kinderporno op de computer van Joost Tonino erop is gezet ‘nadat Tonino de computer had afgedankt’ waarmee hij Peter R. de Vries impliciet beschuldigt van bedrog. Al binnen een dag moet de super-PL deze ‘analyse’ terugnemen en zijn excuses aanbieden.
Het gaat in deze drie gevallen dus om het moedwillig ontkennen van de waarheid c.q. het vervangen van de waarheid door een eigen prive-waarheid die de super-PL beter uitkomt. De conclusie moet toch luiden dat we hier te maken hebben met een pathologische fantast. Deze fantast heeft thans, na de uitzending van Peter R. in volslagen paniek geraakt, zijn eigen wetenschappelijk bureau de opdracht gegeven ‘de vraagstukken rond de actieve betrokkenheid van de burgers bij de opsporing in kaart te brengen’. Waarom wordt deze man niet stante pede naar huis gestuurd en vervangen door Peter R. de Vries?
Harm Brouwer staat onder leiding van de van een volgens de aangifte super crimineel Joris Demmink. De super procureur generaal van Justitie. Een orgaan waar niemand zijn vingers durft te branden. Zoek voor de aardigheid met Google een s naar “regina louf” (tussen quotes) en zie waar de toplaag van onze maatschappij toe in staat is. Van Joran van der Sloot is inmiddels ook bekend dat pooiers tot zijn bekenden horen. En Joran van der Sloot is opgevoed door papa (rechter in spe) Paul van der Sloot.
Beste Micha, er gebeurt nog steeds een hoop rond Joran en onze PR. Lees even deze draadjes op NWO-INFO. Uit de reacties blijkt wel dat er iets grondig mis is met de “ontknoping” van PR de Vries.
http://www.nwo-info.nl/2008/02/11/en-wat-als-joran-onschuldig-blijkt/
http://www.nwo-info.nl/2008/02/19/waarom-joran-niet-wordt-aangehouden/
Medewerkers Peter R. de Vries zijn zelf… crimineel!Boeven vang je met boeven! Niemand die dat beter weet dan misdaadverslaggever Peter R. de Vries. Daarom maakt De Vries dan ook gebruik van criminelen om misdadigers in zijn programma aan de schandpaal te nagelen. Alleen: dat mag niemand weten. Zo leek het of De Vries persoonlijk de oude moordzaak Bolhaar oploste door nijver speurwerk, maar in feite was het de veroordeelde Michel K. die de zaak oploste…Michel K. was een man die in informatie handelt. Informatie die voor de gewone burger of journalist niet voorhanden is. Wie een bankrekeningnummer van een wanbetaler wil weten om beslag te leggen of een sofinummer wil weten, kon bij Michel K. terecht, want die wist de wegen om die informatie die onder de privacywetgeving valt, boven water te krijgen.Inmiddels is Michel K. van professie veranderd, want zijn werkwijze leidde er uiteindelijk toe dat hij in april 2003 werd gearresteerd en niet veel later werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van een jaar voor overtreding van de privacywetgeving. Maar nu Michel K. weer op vrije voeten is, is hij zo woedend over het feit dat hij alleen aan de schandpaal werd genageld en zijn opdrachtgevers buiten schot bleven, dat hij besloten heeft om voor eens en voor altijd opening van zaken te geven! Dat doet hij deze week in HP/De Tijd waar hij zonder enige schroom vertelt dat hij de man is die het feitenmateriaal aanleverde voor een aantal geruchtmakende televisie-uitzendingen, want Hilversum en Aalsmeer maakten maar al te graag gebruik van de verboden diensten van Michel K. Michel K: “In het begin had ik het nog niet zo door, omdat de naam van de opdrachtgever zelden expliciet werd vermeld. Wel viel het me op, dat ik steeds vaker antecedentenonderzoeken moest verrichten, ook naar echt zware jongens. Tot ik op een gegeven moment een uitzending van Peter R. de Vries, misdaadverslaggever zag. Verdomd, dat heb ik uitgezocht, besefte ik toen.”En terwijl Peter R. de Vries op het scherm met de eer ging strijken, zat Michel K. zich in zijn cel te verbijten. Zo deed Michel o.a. onderzoek voor het programma Peter R. de Vries, misdaadverslaggever. Michel K. verzamelde informatie over de zigeunerfamilie Petalo, de moord op het meisje van Nulde, Edwin de Roy van Zuidewijn. De broer en de moeder van Fortuijn-moordenaar Volkert van der G, dubieuze vastgoedhandelaren in Amsterdam en een arsenaal aan grote en kleine oplichters. Zaken die na het onderzoek van Michel K. triomfantelijk op het scherm werden gebracht door Peter R. de Vries…. En zelfs de geruchtmakende moordzaak Bolhaar werd door Michel K. opgelost! Michel K.: “Ik ben ook diegene geweest die een doorbraak in de zaak Bolhaar heeft bewerkstelligd. Ik wist de ex-vriendin van verdachte Louis H. op te sporen, aan wie hij de moord op Corina Bolhaar en haar twee kinderen zou hebben opgebiecht.” Dat Michel K. geen leugenaar is, bewijst een fax van 23 januari 2002 waarin hem gevraagd wordt de ex-vriendin te traceren. Het was niet lang daarna dat Peter R. de Vries de oude zaak Bolhaar op het scherm bracht en de dader vervolgens achter de tralies verdween. Peter R. de Vries kreeg dan ook alle complimenten, maar in werkelijkheid was het de veroordeelde Michel K. die de doorbraak in de zaak forceerde met de door hem aangedragen informatie!Saillant detail: Peter R. de Vries zegt Michel K. niet te kennen, maar geeft wel toe dat zijn programma wel eens sporadisch gebruik maakt van handelsinformatiebureaus zoals Michel K. dat runde. Tegelijkertijd ontkent De Vries dat hij Michel K. kent. En dat blijkt ook waar te zijn, want Michel K. is niet rechtstreeks door Peter zelf ingeschakeld, maar door diens medewerker Bert Santema. Santema is een ex-politieagent die wegens het weigeren van een dienstbevel door de Rotterdamse korpsleiding ontslagen werd. Een dienstbevel dat hem in 1995 overigens verbood contact op te nemen met Peter R. de Vries… Bijna direct na zijn ontslag bij de politie, startte Santema zijn eigen detectivebureau met als grootste klant Peter R. de Vries…Op de website van Santema is De Vries dan ook vol lof over zijn medewerker. “Santema is vervolgens niet bij de pakken neer gaan zitten, maar heeft zijn kwaliteiten direct ingezet voor een eigen onderzoeksbureau. En daar mogen we blij om zijn, want niet gehinderd door bureaucratische rompslomp levert hij als vanouds vakwerk af.” Dat Santema daarbij de wet aan zijn laars lapt, lijkt De Vries minder te deren onder het motto ‘wat niet weet, wat niet deert’, want officieel weet De Vries natuurlijk niets van de onorthodoxe methode die Santema hanteert. Of zoals De Vries het in HP/De Tijd verwoordt: “Bert Santema is niet bij mij in dienst, drijft een eigen vennootschap en heeft derhalve zijn eigen verantwoordelijkheid. Santema zelf geeft vrijwel onmiddellijk toe dat hij informatie voor De Vries verzamelt en dat hij daarbij gebruik maakt van handelsinformatiebureaus ontkent hij ook niet. “Maar het meeste werk doe ik zelf door observatie-onderzoek”, laat Santema weten. Het is diezelfde Santema uit wiens mond Michel K. hoort dat in de zaak Bolhaar de credits eigenlijk naar Michel K. hadden moeten gaan en niet naar Peter R. de Vries, de man die zo triomfantelijk op het scherm de bijna verjaarde moord oploste…Peter R. de Vries blijkt overigens niet de enige programmamaker te zijn die gebruik maakt van handelsinformatiebureaus, die om aan hun informatie te komen de wet overtreden. Ook het gestopte SBS6-programma Stem van Nederland, De Week van Willibrord, het TROS-programma Opgelicht en het weekblad Panorama schakelen dit soort bedrijfjes, waarvan er een kleine honderdvijftig zijn in ons land, in om het vuile werk te doen waaraan geen journalist zich zal branden omdat het strafbaar is…Hagenaar Michel K. is nu zijn gevangenisstraf er op zit, woedend, want alleen hij verdween achter de tralies, terwijl al die andere 149 bedrijfjes die precies hetzelfde doen, buiten schot blijven. K. weet ook waarom, want niet alleen de sensatiemedia maken gebruik van de diensten van de bureautjes, ook de overheid, banken en verzekeringsmaatschappijen zijn klanten bij die bureau’s die dag in, dag uit de wet overtreden!
Michel K.
Moord opgelost dankzij oplichter
AMSTERDAM (AD) – De politie heeft de moord op Corrina Bolhaar (33) en haar twee kinderen, gepleegd in 1984, kunnen oplossen dankzij de hulp van een voor oplichting veroordeelde ‘privé-detective’.
De cruciale informatie die deze man aanleverde, verkreeg hij door misleiding. Hij eist de beloning op voor de gouden tip, maar justitie weigert die toe te kennen.
De moord op Corrina, Sharon (6) en Donna (9) Bolhaar uit Amsterdam-Zuid wordt vandaag en morgen behandeld door het gerechtshof in Amsterdam. De politie wist de zaak nooit op te lossen, tot misdaadverslaggever Peter R. de Vries in 2002 een getuige vond. Deze verklaarde dat de huidige verdachte Louis H. de driedubbele moord had toegegeven.
De Vries vond de getuige via een recherchebureau. Dat maakte gebruik van de Haagse ‘privé-detective’ Michel K., een Hagenaar die vaker tegen betaling mensen opspoort en vertrouwelijke gegevens verkrijgt. Door ambtenaren te misleiden, verkreeg hij gegevens over de kroongetuige uit de Gemeentelijke Basis Administratie. Ambtenaren mogen die informatie niet vrijgeven.
K. doet al jaren onderzoek naar criminelen en bekende Nederlanders, over wie hij vertrouwelijke informatie verkoopt aan media, advocaten, banken en zelfs ministeries. Voor zijn werk kreeg K. in 2003 een half jaar gevangenisstraf: hij had gegevens verzameld door zich aan de telefoon voor te doen als iemand anders, bijvoorbeeld als een collega van een ambtenaar of bankmedewerker.
Door het werk van Michel K. belandden de privé-gegevens van de kroongetuige in de zaak-Bolhaar op het bureau van De Vries. Gert-Jan van Oosten, advocaat van Louis H., noemt dat ‘idioot’.
,,De Vries gaf opdracht gegevens te achterhalen die niet legaal verkregen kunnen worden. Als hij zo op onrechtmatige manier aan privacygevoelige gegevens is gekomen, is dat schandalig. Doordat De Vries op deze manier wist waar de getuige woonde, is mijn cliënt weer verdacht geworden”, aldus Van Oosten.
Hij zal het geval noemen op de zitting, maar hij kan het niet gebruiken tegen justitie. ,,Maar ik sluit civiele stappen tegen De Vries niet uit.”
Justitie loofde ooit 30.000 euro uit voor de gouden tip in de zaak en Michel K. eist dat nu op. Maar de Amsterdamse hoofdofficier Leo de Wit schreef in een reactie aan K. dat de politie de vrouwelijke getuige zelf ook wel had kunnen traceren. Justitie geeft inmiddels toe dat dat maar de vraag is. ,,Mede door de uitzending van De Vries kwam de zaak weer aan het rollen. Hij heeft verklaringen boven water gehaald die nieuwe inzichten brachten.”
Peter R. de Vries beaamt dat hij zo nu en dan gebruik maakt van de diensten van externe bureaus. De rol van Michel K. in onder meer de zaak-Bolhaar beweert hij zelf niet te kennen.
,,Ik ken deze man verder niet. Ik ben daar gewoon niet verder over ingelicht”, zegt De Vries. ,,Als hij zich met een valse naam heeft uitgegeven bij gemeentelijke instanties, dan vind ik dat ook wel ver gaan.”
,,Justitie heeft diverse zaken opgelost met informatie die ik boven tafel heb gekregen”, zegt Michel K. ,,Maar als dank heeft justitie mijn huis verkocht en beslag gelegd op al mijn overige bezittingen. En ik heb zes maanden in de cel gezeten.”
Tsss. Niet ieder is het eens met de uitkomst van zijn bevindingen…
Lijkt wel een bountyhunter.
Oh, de zeer weledelgeboren heer Leo de Wit had het zelf wel “op kunnen lossen”?
Oh, toch weer niet..?
Dus werd er niets uitgekeerd, laaaaag…zeg.
Scheelt effies 30.00 euries, lekker hoor.
Wat is dat voor een zooitje?
Rechtsprekers?
E-Bee wat een voortshrijdend inzicht!!!!!!!!. Hoofdofficier Leo de Wit gaf inderdaad ondermeer als antwoord dat ze het zelf ook hadden gekund. Binnen afzienbare tijd zal ik dit schrijven op internet publiceren.
VOORTSCHRIJDEND IS HET
`Privé-bewijs geslikt voor zoete koek’
Kritiekloze omgang van rechters met extern bewijs verontrust raadsheer
NRC Handelsblad, 23-09-2004
Het lijkt zo mooi: particuliere speurders die bewijs voor een strafzaak aandragen. Maar wie toetst eigenlijk of dat bewijs wel deugt? Rechters zijn vaak te weinig alert.
AMSTERDAM, 23 SEPT.
Het is zomaar een voorbeeld. Een klant slaat alarm bij zijn bank. Er is 9 miljoen gulden van zijn rekening overgeboekt, terwijl hij daar geen opdracht toe heeft gegeven. De bank stelt een onderzoek in, dat verricht wordt door de interne veiligheidsdienst. Er blijkt gerommeld te zijn met valse handtekeningen, overboekingen naar belastingparadijzen en schimmige tussenpersonen. De zaak wordt opgelost en een bankmedewerker wordt door het openbaar ministerie (OM) vervolgd. De rechter krijgt een uitgebreid dossier, waar politie en OM maar weinig werk aan hebben gehad. Het is panklaar door de Veiligheidsdienst van de bank overhandigd, compleet met verhoren van de verdachte, conclusies over de vervalste handtekeningen en een lijst met telefoongesprekken die de verdachte gevoerd had.Het klinkt mooi. Maar wie toetste eigenlijk of de privacy van de medewerkers niet was geschonden toen de telefoongegevens werden ingebracht? Was er iemand die met nader onderzoek controleerde of de conclusie over de valse handtekeningen eigenlijk wel klopte? En wie keek of de speurders van de bank het particuliere opsporingstraject goed hadden bepaald? Het antwoord op deze vragen zou eigenlijk niet zo moeilijk moeten zijn: de politie en het OM zouden het werk van particuliere rechercheurs standaard onder de loep moeten nemen. En als die instanties het niet doen, zou de rechter er uiteindelijk een kritische blik op moeten werpen.Maar de realiteit is anders, stelt Leo Nuis, oud-advocaat-generaal bij het Haagse Gerechtshof en tegenwoordig raadsheer in het Amsterdamse Hof. Nuis bestudeerde, in opdracht van de Raad voor de rechtspraak, de manier waarop resultaten van particulier recherche-onderzoek wordt gebruikt in strafzaken (gepubliceerd in Particulier speurwerk verplicht, in de serie `Forensische studies’). Hij schrok van de uitkomsten: ,,Dat de particulier onderzoeker oprukt, verbaast me niet. Het is al heel gewoon dat oud-opsporingsambtenaren overstappen naar het bedrijfsleven en daar onderzoeksresultaten presenteren die erg lijken op ambtsedige processen-verbaal. Daar is ook niet zo veel mis mee. Maar het is wel uiterst verontrustend dat je steeds vaker tegenkomt dat de instanties die het werk van deze onderzoekers moeten controleren dat eenvoudigweg nalaten.”
In zijn onderzoek, waarin Nuis een aantal dossiers bestudeerde, kwam hij curieuze zaken tegen. Een verdachte die door een detectivebureau werd geobserveerd omdat de politie geen auto beschikbaar had. Een telefoontap die werd verleend op basis van particulier onderzoek. Een gesprek met een informant door een privé-rechercheur. Nuis: ,,Dan denk ik: jongens, jongens, realiseren we ons wel waar we mee bezig zijn? Hoe kan het OM zo’n zaak vervolgen zonder dat men eerst zelf heeft gecontroleerd of alles wel goed verlopen is? Of er misschien nog wel een andere verdachte was? Of dat het bedrijf dat de gegevens aanlevert niet een eigen belang heeft? Toch komt het echt voor dat er zonder verder eigen onderzoek, op basis van particulier recherchewerk, zó een dagvaarding uitgaat.” Het werkt ook andersom, zo blijkt uit Nuis’ onderzoek: ,,Ook advocaten nemen hun toevlucht tot het aanleveren van ontlastend bewijs dat is vergaard door particuliere recherchebureaus. Politie en OM hebben kennelijk geen tijd of capaciteit meer om dat zelf te doen en dan gaat het dus maar op deze manier. Het is een tendens die niet te keren is.” Het onderzoek laat zien dat het geen automatisme is dat de rechter de cruciale vraag stelt: wie deed er onderzoek en was diegene wel bevoegd? Nuis vond in de jurisprudentie zelfs een Hoge Raad-arrest dat gegevens van een interne controledienst toeliet omdat het bedrijf `overeenkomstig de eigen regels heeft gewerkt’. Nuis: ,,Maar welke regels? En hoe is er dan gewerkt? Dat zijn kritische vragen die niet alle rechters stellen. Men is zich niet altijd bewust van het gemak waarmee inbreuk wordt gemaakt op de persoonlijke levenssfeer en weegt dit soort gegevens gewoon mee in het bewijs.” Het beoordelen van wat Nuis ,,vervlochten opsporingsresultaten” noemt, vereist een scherpe rechter: ,,Maar tot op heden heeft die rechter onvoldoende oog gehad voor het onderscheid tussen aan de ene kant de opsporingsdiensten (politie en justitie) die gebonden zijn aan de geldende strafvorderlijke normering en aan de andere kant de professionele `vrije jongens’. Die vallen niet onder regelgeving en kennen hooguit eigen regels die niemand handhaaft. Daarom is het des te belangrijker dat onderzoeksresultaten van die laatste groep scherp worden bekeken. Als dat niet gebeurt, dreigt de rechter zijn taak te verzaken. Iemand moet de wet- en regelgeving in het strafproces handhaven, de grondrechten van burgers bewaken en desnoods sancties uitvaardigen als het mis is gegaan. We gaan knabbelen aan de rechtshandhaving als zelfs de rechterlijke macht zich daarvan minder bewust is.” Al in zijn vorig leven als officier van justitie en advocaat-generaal, stuitte Nuis geregeld op gegevens van particuliere speurders die voor waar werden aangenomen: ,,Het heeft me altijd gefascineerd. Dit soort dingen zitten soms onopgemerkt in een strafdossier, op het eerste gezicht blijkt het nergens uit. Je moet de stukken echt kennen om ze eruit te filteren. Daarom denk ik dat met name de zittende magistratuur zich beter bewust moet zijn van wat er aan de hand is. Er moeten vaker alarmbellen gaan rinkelen.”Met name in fraudezaken rukt de particuliere onderzoeker op. Grote accountantskantoren hebben eigen, afgescheiden afdelingen voor forensisch onderzoek die vaak al veel werk hebben verricht voordat de publieke autoriteiten besluiten een strafrechtelijk onderzoek in te stellen. Documenten zijn verzameld, verdachten zijn vaak al uren verhoord door forensische accountants voordat er politie aan te pas komt. In de rechtszaal wordt zo’n deskundige vervolgens vaak als getuige opgeroepen, zonder dat de rechter zich afvraagt of deze inderdaad wel zo deskundig is als hij zich voordoet. Ook over de onderzoeksmethodes die gebruikt zijn of de eigen gedragsregels worden vaak geen vragen gesteld. Nuis: ,,Ik noem dat het `zoetekoekeffect’. Het OM, maar ook rechters, gaat er te makkelijk van uit dat het klopt en zuiver is. Maar eigenlijk zou je dat allemaal moeten toetsen wil je de bestaande weten regelgeving adequaat kunnen handhaven en overtredingen zonodig sanctioneren. Het is waar: dat kost veel tijd. Maar dat is de keerzijde van deze trend. Alleen zo houden we de rechtshandhaving buiten de gevarenzone.” Leo Nuis: ,,Men gaat er te makkelijk van uit dat alles klopt en zuiver is.”
Privacycollege onderzoekt privé-speurders
NRC Handelsblad, 24-09-2004
Het College Bescherming Persoonsgevens (CBP) zal volgend jaar onderzoek doen naar de werkwijze van particuliere recherchebureaus. Het jaar daarop zal het ministerie van Justitie op stucturele basis onderzoek doen naar de kwaliteit van de recherchebureaus.
AMSTERDAM, 24 SEPT.
Dat zeggen U. van der Pol van het CBP en een woordvoerder van het ministerie van Justitie in een reactie op kritiek van raadsheer J. Nuis, die onderzoek deed naar hoe rechters omgaan met bewijsmateriaal dat afkomstig is van particuliere recherchebureaus. In zijn onderzoek Particulier Speurwerk verplicht stelt hij dat rechters te kritiekloos particulier bewijs accepteren, zonder na te gaan of dat rechtmatig is verkregen. Hij waarschuwt dat daardoor de rechtshandhaving in de `gevarenzone’ kan komen. Volgens U. van der Pol laat Nuis onvermeld dat er in 2003 in samenwerking met het CBP een gedragscode is opgesteld door de branchevereniging van particuliere onderzoeksbureaus, de VPB. Natuurlijk heeft Nuis gelijk als hij zegt dat rechters het bewijs moeten toetsen, maar dan moet eerst duidelijk zijn wat particuliere rechercheurs wel en niet mogen doen.” In de gedragscode staat onder welke omstandigheden een particulier `verdachten’ mag verhoren, en wanneer een telefoon getapt mag worden of een camera geplaatst. Inmiddels heeft minister Donner (Justitie) de gedragscode algemeen verbindend verklaard. Dat betekent dat een particulier bureau alleen een vergunning krijgt van het ministerie als het de gedragscode onderschrijft. Het CBP heeft bij de opstelling van de gedragscode al aangekondigd te gaan onderzoeken of de gedragscode ook wordt nageleefd. Het onderzoek zal daarna worden voortgezet door Justitie.Het onderzoek van Nuis werd uitgevoerd in opdracht van de Raad voor de Rechtspraak. Volgens voorzitter A. van Delden van de Raad heeft Nuis zijn onderzoek gedaan toen de code nog niet bestond. ,,Wat niet wil zeggen dat we, nu de code er is, rustig kunnen slapen. Zijn boodschap dat de rechter alert moet blijven, is nuttig.” Van Delden vindt dat Nuis op basis van een aantal onderzochte gevallen nogal generaliseert. ,,Het is niet zo dat particuliere bureaus zomaar alles mogen.”
Passage uit Rapport Particuliere recherche
http://www.wodc.nl/images/1089_Volledige tekst_tcm44-58808.pdf
Programma’s die zich specialiseren in het
brengen van onderwerpen die verband houden met schendingen van wetten of normen en die daarvoor stelselmatig research verrichten, lijken in hun werkzaamheden sterk op recherchebureaus.19 In voorkomende gevallen schakelen de producenten van dergelijke programma’s ook recherchebureaus of handelsinformatiebureaus in om aan bepaalde informatie te komen (De Jong 2004). Na ampele overweging is besloten om de journalistiek desondanks niet in het onderzoek mee te nemen. De redenen hiervoor waren dat met het vergaren en verwerken van gevoelige informatie voor doeleinden die op het snijvlak van journalistiek en amusement liggen een heel nieuwe en complexe materie zou worden aangesneden, die het verdient om in een aparte studie te worden behandeld. Bovendien lijkt het er op dat bedoelde programmamakers veelal met succes een beroep zullen kunnen doen op het maatschappelijk belang van controle van de macht, vrije nieuwsgaring en vrijheid van meningsuiting.
19 In de onderzoeksjournalistiek worden de randen en mazen van de wet verkend. Spraakmakend voorbeeld is het team van misdaadverslaggever Peter R. de Vries. Wanneer hem wordt gevraagd hoe hij aan vertrouwelijke persoonsgegevens komt is het antwoord: “Vraag niet hoe het kan, profiteer er van. Soms moet je geluk hebben in zaken. Het geluk dat je een goed kanaal aanboort. Ik ga niet het geheim van de smid vertellen.†(Parool 3 februari
2005).
Mijn ervaring is dat er niets gedaan word aan waarheidsvindig
Ook de nationale ombudsman schrijft mij
U bent aan het verkeerde adres
als je melding maakt van corrupte en leugenachtige ambtenaren.
zie http://www.dedoorzetter.nl
Zonder spoor van overdrijving:
Voor zover mijn uitgebreide ervaringen reiken is de Nasjonale ON-butt man ook al om en niet te beroerd een bijdrage te leveren aan de stelling van K. de Werd. (de Oppositie) aldus het recht verkrachtend.
Dus:
Alles wat u daar neerlegt kan ook tegen u worden gebruikt.
En geeft uw oppositie de mogelijkheid te anticiperen…en bewijsmateriaal te manipuleren.
Want:
Als de expertise van K. de Werd al deze tantaluskwelling ondergaat en niet opgewassen blijkt tegen dit monsterlijke rechtsysteem van gewetenlozen, wat zijn uw kansen dan nog in de praktijk?