De waarheid rond het Nederlandse pedofielen-netwerk en rol die vele hooggeplaatste landgenoten hierin spelen zal en mag nooit ‘officieel’ in de openbaarheid komen. De belangen zijn eenvoudigweg te groot. Boodschappers op deze website melden dat De Telegraaf steevast alle postings die verwijzen naar deze website, de Demmink-zaak en/of het interview met Adam Curry weert, laat staan dat de andere ‘officiele media’ er enige aandacht aan willen besteden. In de tussentijd staat internet helemaal vol met Demmink-materiaal, maar op een of andere wijze moet er toch een brug worden geslagen tussen de waarheid op internet en de waarheid in de ‘bovenwereld’. Het is fascinerend om te reconstrueren hoe deze ‘bovenwereld’ na aanvankelijk wel degelijk onderzoek naar de zaak te hebben gedaan zich als een oester sloot toen de zaak really big werd en bleek dat er vele belangrijke Nederlanders bij betrokken waren. We beginnen bij de actualiteitenrubriek Netwerk die reeds in 1998 het basismateriaal in handen had om het pedofielen-netwerk in kaart te brengen en op te rollen. Na de twee baanbrekende uitzendingen in 1998 is niets meer van Netwerk vernomen, dus ook niet in 2003 en 2007 toen de zaak weer op de voorpagina’s belandde. De twee journalisten die de reportages op hun naam hebben staan, Martin Froberg en Roelf van Til, zijn niet meer bij Netwerk werkzaam en hebben zelfs hun medewerking verleend aan een cover-up door in 2004 te verklaren dat de ‘topambtenaar Joris’ die zo prominent in hun reportage optreedt niet Joris Demmink zou zijn, maar een ‘andere hoge ambtenaar’ die op VWS zou werken.
Deze draai van 180 graden van ‘onthullen’ naar ‘verhullen’ zien we vaker in deze zaak. Het NOS Journaal, zo blijkt uit de Runderkamp-papers, heeft tot 2003 serieus onderzoek naar de zaak gedaan en zelfs in de uitzending gemeld dat Demmink heeft toegegeven kinderen te misbruiken. Na intimidatie door de advocaat van Demmink, Harro Knijff, nam het Journaal reeds direct gas terug en is nadien nooit meer op de zaak teruggekomen. Dezelfde Knijff is erin geslaagd de bladen Panorama en de Gay Krant (zie feitenoverzicht) dermate de stuipen op het lijf te jagen dat het woord ‘Demmink’ sinds 2003 nooit meer is uitgesproken op beide redacties. Dan De Telegraaf, de krant van Pedofiel Nederland. Deze krant heeft wel de meest opzienbarende rol gespeeld door tot medio 2007 het voortouw te nemen in het blootleggen van de pedofielen-netwerk maar reeds een jaar later de rol van ‘onthullen’ te verwisselen voor die van ‘verhullen’ door out of the blue met het verhaal te komen dat Demmink ‘het slachtoffer zou zijn van een maffia-complot’. Hier zien we vermoedelijk de hand van Sjuul Paradijs die volgens diverse bronnen banden onderhoudt met Joris Demmink die hij ongetwijfeld goed heeft leren kennen in het Haagse party-circuit waar Paradijs zijn ’sporen’ als journalist eerder heeft achtergelaten dan verdiend. De laatste week is het radio-station Arrow Classic Rock in beeld gekomen dat de nek heeft uitgestoken door als eerste een interview te brengen met de webmaster van deze site, maar reeds direct daarop ‘in een juridische situatie’ belandde die ervoor zorgde dat de podcast van het interview niet op de eigen website geplaatst kon worden. Ook een vervolginterview dat reeds was aangekondigd voor de dag na het eerste interview ging niet door, al kan dat nog altijd in het vat zitten: de signalen die we thans doorkrijgen zijn dat Arrow graag op het onderwerp door wil gaan. Het enige programma dat tussentijds (13 juli 2007) nog op een enigzins ‘onthullende’ wijze aandacht aan de zaak besteedde was EenVandaag waarin ook weer fragmenten te zien waren van de Netwerk-uitzendingen van 1998. Mede dankzij deze fragmenten waarin we horen dat er in 1998 sprake was van een ‘topambtenaar Joris’ die op Justitie werkzaam is, hebben we de zaak ‘rond’ kunnen krijgen.
Ronduit verbijsterend is de rol van ‘kwaliteitskranten’ als NRC Handelsblad en De Volkskrant. NRC heeft bijvoorbeeld twee keer aandacht aan Joris Demmink besteed: een keer in een groot portret waarin Demmink de hemel in wordt geprezen als ‘geestig, slim, scherp en teruggetrokken’ en een keer is een stuk waarin werd ‘onthuld’ dat ‘onderzoek heeft aangetoond’ dat Demmink ‘helemaal schoon’ is.
De wraak van ‘Dirty Harry’
door Joost de Haas en Bart Mos
Zo vernam de BVD dat Teeven thuis een diskette bewaarde met de namen van ‘foute journalisten, advocaten en recherchebureaus’. De geheime dienst wilde de diskette in handen krijgen, maar hoofdofficier Vrakking stak daar een stokje voor: het bestaan van de lijst werd als té gevoelig beschouwd.
De topagent had toen nog de hoop dat de corruptie verder kon worden uitgezocht. Hij liet de ‘Commissie stiekem’ zelfs weten dat de BVD het voortouw zou nemen in het onderzoek naar van corruptie verdachte belangrijke Nederlanders, onder wie raadsheren en leden van het openbaar ministerie.
Kort daarna kwam aan de naspeuringen naar Mink K. en corruptie echter een einde. Volgens geheime verslagen waaruit deze krant eerder citeerde gebeurde dat deels wegens capaciteitsgebrek. Minister Remkes (Binnenlandse Zaken) liet de Tweede Kamer naar aanleiding van onze publicaties begin dit jaar weten dat de corruptieonderzoeken niets hadden opgeleverd, met uitzondering van enkele kleine zaken die al bekend waren.
Ingewijden rond Paul H. menen dat het stopzetten van gevoelige onderzoeken tot knallende ruzies binnen de BVD leidde. “Paul dreigde zich steeds feller te verzetten tegen de leiding en belandde in een arbeidsconflict”, vertelt een bron.
(Bron: Telegraaf, 6 mei 2006, http://www.telegraaf.nl)
De wraak van ‘Dirty Harry’
door Joost de Haas en Bart Mos
Een oorverdovende knal deed de Valkenboslaan in Den Haag op zijn grondvesten schudden in de vroege ochtend van dinsdag 9 maart 2004. Voor de deur van een makelaarskantoor was een bom tot ontploffing gebracht. De ruiten lagen eruit en auto’s waren beschadigd. Al snel kwam een verdachte in beeld: een man die alle expertise had en ook nog een mogelijk motief. Maar voormalig geheim agent Paul H. (49) bleek niet te pakken door politie en justitie.
Deze week belandde hij uiteindelijk toch in de cel en wel voor het schenden van staatsgeheime informatie over onderzoeken naar topcrimineel Mink K. en corruptie in de hoogste kringen.
Na zijn vertrek bij de inlichtingendienst AIVD, in 2001, raakte Paul H. verzeild in zijn eigen schemerwereld. De naam van H. dook de afgelopen jaren op in tal van affaires, variërend van faillissementen tot internationale wapenhandel en witwaspraktijken. Maar telkens verdween deze mysterieuze man net op tijd van het toneel en leek hij lang ongrijpbaar.
Een makelaar van het kantoor dat destijds werd getroffen door de bomaanslag zegt deze week: “Ik vond hem altijd een aardige vent. Dat hij als verdachte werd beschouwd, was voor mij een enorme schok. De politie heeft ons echter nooit meer iets laten weten, de zaak is als een nachtkaars uitgegaan.”
De ex-agent, zo was de veronderstelling in het onderzoek, zou de explosieven bij het kantoor hebben geplaatst uit woede over het kwijtraken van een pand in Den Haag. Na een faillissement werd onroerend goed van H. aan de Haagse Piet Heinstraat geveild. Koper was het makelaarskantoor waar de bom ontplofte.
Opvallend genoeg had H. eerder zaken gedaan met het kantoor. “Hij kreeg ooit van ons een bouwopdracht toen hij nog een aannemingsbedrijf had”, aldus de makelaar. “Destijds vertelde hij al uit eigen beweging dat hij jarenlang had gewerkt voor de geheime dienst.” De in 1956 in Den Haag geboren H. ging op 1 juli 1980 aan de slag bij de toenmalige Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD). Hij begon met een jaarsalaris van ruim 30.000 gulden.
De Koude Oorlog woedde nog volop en alle aandacht van de dienst ging uit naar het ‘rode gevaar’. Maar er waren ook andere operaties, zoals tegen zwaarbewapende terroristen van de IRA die in Nederland zaten ondergedoken.
Paul H. blonk volgens ingewijden uit door koelbloedig en heldhaftig optreden. Tot zijn meest waardevolle bezittingen rekende hij lange tijd een oorkonde van Arthur Docters van Leeuwen (BVD-chef van 1988 tot 1994). In de oorkonde werd H. uitbundig geprezen voor zijn aandeel in het oprollen van een IRA-cel.
Door het in de gaten houden van de IRA stuitte Paul H. als lid van het BVDteam WAPEN op een interessant spoor: de terreurorganisatie bleek nauwe contacten te onderhouden met de criminele groepering rond Robert Mink K., alias De Lange.
De groep K. beschikte volgens Paul H. over contacten en middelen om partijen wapens en kneedspringstoffen aan te kopen, in te voeren en door te verkopen. Er belandden wapens in het criminele milieu en af en toe doken ook berichten op over leveringen aan politiek-extremistische groeperingen. In dat verband werd steeds weer de IRA genoemd.
Ook zouden K. en diens toenmalige rechterhand, Stanley H., contacten hebben gehad met kringen rond RaRa – de Hollandse terreurbeweging die in de jaren tachtig en begin jaren negentig van zich deed spreken met bomaanslagen op de Makro in Duivendrecht, ministeries in Den Haag en het woonhuis van voormalig staatssecretaris Aad Kosto.
Mede op aandringen van Paul H. vormde de BVD het team MIKADO voor onderzoek naar de organisatie van K., die vanwege zijn enorme machtspositie in de onderwereld werd gezien als een potentiële bedreiging voor de staatsveiligheid.
Het onderzoek speelde zich af aan het einde van de jaren negentig, in de periode dat huidig minister Rita Verdonk (Vreemdelingenzaken en Integratie) bij de BVD de scepter zwaaide over de Directie Staatsveiligheid.
Ingewijden melden dat Paul H. op goede voet stond met Verdonk. Toen hij al geruime weg was bij de dienst, kwam hij wel eens in het Haagse perscentrum Nieuwspoort, vertelt een bekende van H. “Als hij daar minister Verdonk tegenkwam, was het: ‘Hallo Rita!’ Zij reageerde altijd opgewekt: ‘Ha, die Paul’. Die twee leken elkaar wel heel goed te kennen.”
Zoals De Telegraaf begin dit jaar meldde, beschikte de geheime dienst over twee belangrijke informanten in de organisatie van Mink K. Zij kregen de codenamen ‘Sentaro’ en ‘Herfstbos’. Paul H. toonde zich onder de indruk van hun verhalen. Hij beschouwde Sentaro, die dicht bij de top van de groepering zat, als een gouden bron. De man, die naar nu blijkt in 2003 werd geliquideerd, leverde schokkende informatie over corruptie in de hoogste kringen van het opsporingsapparaat.
Daarnaast bleek K. schuil te gaan achter zogeheten contrastrategieën, waarbij getracht werd justitie te beschadigen en de rechtsgang te ondermijnen.
Naar aanleiding van de verhalen over omkoping en bedreiging van de rechtstaat besloot de BVD ook de top van politie en justitie aan de tand te voelen. Paul H. was aanwezig bij enkele gesprekken in de nasleep van de geruchtmakende IRT-affaire, waarin de beschuldigingen over corruptie de boventoon voerden.
Het wantrouwen was intens, zo bleek uit de conversaties waarover nog nooit eerder is gepubliceerd. Tot de topambtenaren die door Paul H. en zijn collega’s van de BVD werden gehoord, behoorden eind jaren negentig officieren van justitie Fred Teeven, diens toenmalige baas in Amsterdam hoofdofficier Hans Vrakking en de destijds naar Zeeland overgeplaatste officier Jo Valente.
Zo vernam de BVD dat Teeven thuis een diskette bewaarde met de namen van ‘foute journalisten, advocaten en recherchebureaus’. De geheime dienst wilde de diskette in handen krijgen, maar hoofdofficier Vrakking stak daar een stokje voor: het bestaan van de lijst werd als té gevoelig beschouwd.
Officier Valente bleek in Zeeland te worden voorzien van vertrouwelijke informatie afkomstig van een medewerker van Teeven. Onder de codenaam ‘Strandjutter’ vertelde Valente de BVD alles wat hij wist over het Amsterdamse parket en de onderzoeken naar Mink K.
In de zomer van 1999 werd Paul H. naar de Tweede Kamer gestuurd om achter gesloten deuren de Commissie voor de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten te informeren over het onderzoek naar Mink K. en diens vermeende corrupte contacten bij de overheid.
Hij onthulde in die supergeheime vergadering dat de Haarlemse rechercheurs, die het middelpunt waren van de omstreden IRT-methode om via doorleveringen van drugs de top van de misdaadwereld te pakken, volgens een BVDinformant zelf deel uitmaakten van de organisatie van Mink K. – de topcrimineel die het voornaamste doelwit was van het IRT.
Paul H. vertelde de aanwezige fractievoorzitters dat de BVD ook informatie had over buitenlandse investeringen van drugswinsten door de rechercheurs. Een en ander was door de geheime dienst aan justitie gemeld in de vorm van ambtsberichten.
Paul H. deed verslag van zijn bijeenkomst met de ‘Commissie stiekem’ van de Tweede Kamer aan het hoofd van de BVD, Sybrand van Hulst. Daarbij verklaarde H. ook contact over de affaire te hebben gehad met toenmalig minister van justitie Benk Korthals. H. meldde dat de minister hem zeer erkentelijk was.
De topagent had toen nog de hoop dat de corruptie verder kon worden uitgezocht. Hij liet de ‘Commissie stiekem’ zelfs weten dat de BVD het voortouw zou nemen in het onderzoek naar van corruptie verdachte belangrijke Nederlanders, onder wie raadsheren en leden van het openbaar ministerie.
Kort daarna kwam aan de naspeuringen naar Mink K. en corruptie echter een einde. Volgens geheime verslagen waaruit deze krant eerder citeerde gebeurde dat deels wegens capaciteitsgebrek. Minister Remkes (Binnenlandse Zaken) liet de Tweede Kamer naar aanleiding van onze publicaties begin dit jaar weten dat de corruptieonderzoeken niets hadden opgeleverd, met uitzondering van enkele kleine zaken die al bekend waren.
Ingewijden rond Paul H. menen dat het stopzetten van gevoelige onderzoeken tot knallende ruzies binnen de BVD leidde. “Paul dreigde zich steeds feller te verzetten tegen de leiding en belandde in een arbeidsconflict”, vertelt een bron.
Aan het dienstverband met H. kwam in 2001 een einde. Directe aanleiding vormde een poging om zijn auto op te blazen. Paul H. beweerde dat collega’s een explosief in zijn auto hadden geplaatst. Hij deed aangifte, maar onderzoek van de politie wees eerder in de richting van H. zelf. De in ongenade gevallen topagent zou de liquidatiepoging in scène hebben gezet.
Bij zijn afscheid van de dienst kreeg H. een bedrag van zo’n 300.000 gulden mee. De rijksrecherche vermoedt dat hij destijds tal van geheime dossiers uit het hoofdkwartier van de BVD meenam, waaronder ook de stukken over Mink K. die een paar jaar later terechtkwamen bij dit kopstuk van de onderwereld.
Na zijn ontslag ging het steeds verder bergafwaarts met H., vertellen bekenden van hem. De 1.94 meter lange Hagenaar richtte een reeks eigen bedrijven op, die bijna alle failliet gingen. Hij belandde in een duister circuit en zou naar verluidt diensten hebben aangeboden aan internationale zakenlieden die zich bezighouden met de handel in wapens. Ook raakte H., blijkens documenten waarover deze krant beschikt, betrokken bij een buitenlands bedrijf dat in verband is gebracht met vermeende witwaspraktijken.
Gaandeweg zocht Paul H. ook contact met de man die hij in BVD-rapportages had bestempeld als ‘de machtigste crimineel van Nederland’, Mink K.
Enkele jaren na het verlaten van de dienst, die inmiddels was omgedoopt in AIVD, bouwde H. met de gedetineerde K. een wel heel bijzondere relatie op.
Uit een heimelijke briefwisseling tussen H. en Mink K., die wegens verdenking van een liquidatie in de zwaarbewaakte Scheveningse gevangenis zit, blijkt dat de voormalige agent bereid is de crimineel in ruil voor geld staatsgeheime informatie te leveren.
De correspondentie (in bezit van deze krant) bestaat uit een reeks van zogenaamde liefdesbrieven tussen ‘Barbertje’ (K.) en ‘Miranda’ (Paul H.), om de ware toedracht (een samenwerking) te verhullen.
In een van de eerste brieven vraagt K. de agent waarom hij de AIVD eigenlijk heeft verlaten, en of de kans bestaat dat hij weer bij de dienst terugkeert. De crimineel zou dat toejuichen. Paul H. antwoordt daarop dat hij uit vrije wil is vertrokken, en dat hij er nog volop contacten heeft.
“Naar mijn vroegere ‘vrienden’ kan ik niet meer terug. Echter, mijn voelsprietjes werken nog in volle gang. Hun ouders mogen er niet van weten.”
Mink K. is bereid om het door H. gevraagde bedrag (’de bruidsschat’) te betalen, in twee termijnen. In totaal zou het gaan om een kwart miljoen euro. Wel eist de crimineel dat de informatie in ruil daarvoor exclusief aan hem wordt geleverd. “Ik heb begrepen dat je een paar vuilniszakken vol materiaal hebt, ik zou die zo snel mogelijk allemaal in willen zien.”
(Bron: Telegraaf, 6 mei 2006, http://www.telegraaf.nl)
De Telegraaf modereert haar reacties slecht
http://www.telegraaf.nl/binnenland/1508227/__Meisje_getuigt_tegen_incestvader__.html
(Mijn) eerste reactie is integraal geplaatst:
Laat de man maar een flinke straf krijgen! En nu is het wachten tot justitie ook het lef heeft haar eigen Secretaris generaal aan te klagen. Want zoals iedereen kan weten is de top van justitie betrokken in een gigantisch pedo-netwerk. Onder leiding van Joris D.
Teneur van de gesprekken is dat zowel Teeven als K. menen dat er krachten op de achtergrond spelen, die zij niet kunnen duiden. Beiden vermoeden tijdens de gesprekken te worden afgeluisterd. ‘De Binnenlandse Veiligheidsdienst, het Haarlemse parket en het college van PG’s hebben opvallend veel interesse voor onze gesprekken’, zegt Teeven. ‘Ik koop iets, ik verkoop iets. Die mensen willen me daarop pakken. Ik wil niet worden gepakt dus stap ik eruit’, zegt Mink K. op samenzweerderige toon. ‘Maar die mensen zijn bezig met intriges en manipulaties. Wat gaan ze dan doen? Ze gaan strafbare feiten plegen om uit dat web te komen. Ze zitten vast en trappen ze naar degenen die onder hen staan.’
Wellicht dat de wapen- annex drugshandelaar hier doelt op zijn connecties met de Nederlandse geheime dienst. Zowel Teeven als K. lijken te suggereren dat er sprake is van een cover up-actie, waarbij de crimineel als bliksemafleider wordt gebruikt. Teeven heeft zich er altijd over verbaasd dat zijn deal met K. door zijn bazen werd afgeblazen. Of dit zo is zullen we niet te weten komen, want de rechtbank heeft het verzoek van de verdediging om Teeven opnieuw te mogen horen afgewezen. Hij zal dus niet reageren op de geopenbaarde citaten. Teeven: Als de rechtbank het niet honoreert, blijft wat mij betreft het deksel erop.’
Mmmmm…..Deksel eraf zou ik zeggen ! Wat let je…in de bouw is altijd werk !
(voor de goede orde….andere Wim)
Meneer Slijptol,
Misschien moet u de rol van Teeven eens vanuit een ander perspectief gaan bezien en is zijn rol heel anders dan u denkt.
(voor de goede orde….een andere intelligentie en die niet van een slijptol)
Mijheer Doordenker !
Voor de goed orde…..een slijptol is een tool…!
U verwijst naar een ander perspectief…!
Welke ?
Wat is er met die lijst van Fred Teeven gebeurd? Daar horen we niks meer over.
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/142327
Mijnheer slijptol,
Als je de juiste tools hebt ga je het vast begrijpen.
Zoek en gij zult vinden.
Volgens de heer Ronald Jan Heijn zijn ”
de jongens van XS4ALL zeer goede vrienden”.
Met vriendelijke groet
Cornelia van den Broek